Corona-controle op de grens met Florida

Grunberg per trein van New York naar Miami #7 Schrijver Arnon Grunberg verlaat zijn woonplaats New York op zoek naar de VS in coronatijd. Hij reist naar Miami en verkent onderweg enkele steden. Vandaag: Savannah-Jacksonville

Uber-chauffeur Gary.
Uber-chauffeur Gary. Foto Arnon Grunberg

Op Liberty Street in Savannah zit naast een kleine fontein David Alexander, hij heeft drie ballonnen in zijn hand en draagt sandalen. Ik schat hem eind zestig en vraag of hij jarig is.

„Nee”, zegt hij, „ik ben kunstenaar.”

Alexander vertelt dat hij tijdelijk niet op straat leeft en dat hij een baantje heeft bij de verkiezingen, slechts voor één dag; niet de presidentiële verkiezingen van november, de Democratische voorverkiezingen in Georgia op 9 juni.

Op mijn vraag wat voor kunst hij maakt, antwoordt hij: „Ik leef.” Hij voegt eraan toe: „Voor een dollar mag je me fotograferen.”

Omdat ik langer in Savannah ben gebleven vanwege de rellen die gelukkig uitbleven, kan ik niet verder met de Greyhound, ik neem een Uber. Het is twee uur rijden naar Jacksonville.

Gary rijdt me. Iets over de grens met Florida is er corona-controle; mij was al verteld dat niet iedereen zomaar Florida in mocht.

Een jonge vrouw vraagt: „Waar komen jullie vandaan, waar gaan jullie naartoe?”

Gary wordt woedend. „Ik ben Uber-chauffeur, ik heb een passagier, die moet naar Jacksonville, jullie hadden de stranden op tijd moeten dichtdoen en nu houden jullie mij tegen.”

„Okay”, zegt ze geschrokken. „Rijd maar door.”

Gary blijft foeteren. „Waar zijn die mensen mee bezig?” zegt hij. „Een snelweg afzetten voor wat?”

Als we Jacksonville binnenrijden, vraagt hij: „Wat is hier aan de hand? Alleen maar daklozen.” Wie vanuit het noorden Jacksonville binnenrijdt, denkt inderdaad in een stad van daklozen terecht te zijn gekomen.

Die namiddag legt curator Aaron Levi Garvey uit hoe dat komt, hij woont al jaren in Jacksonville.

„Jacksonville heeft downtown een holding facility, een gevangenis waar gevangenen maximaal 364 dagen mogen blijven in afwachting van hun proces. Omdat het veelal om kleine vergrijpen gaat worden de gevangenen vaak binnen een jaar vrijgelaten, waarna ze als dakloze verder leven, tot ze weer gevangene worden.”

Hij toont me de rijke buurt Avondale, het Beverly Hills van Jacksonville. „Deze stad leeft van medisch toerisme, mensen komen hierheen om zich voor kanker te laten behandelen, en veel banken hebben hier hoofdkantoren.”

We rijden langs een klein protest, Garvey toetert om zijn steun te laten blijken.

Ook hier bijna geen mens op straat, maar hij zegt: „Het centrum is eigenlijk altijd leeg.”

Op zijn aanraden eet ik in restaurant Orsay. Een broodmager echtpaar van in de zeventig viert hun huwelijksdag.

De ober zegt: „Wat wij hier bouillabaisse noemen, lijkt niet op bouillabaisse.”

Die middag zei een geëmotioneerde correspondent van CNN nadat Trump zijn persconferentie had gegeven en van het Witte Huis naar St. John’s Church was gewandeld: „We staan op de rand van een dictatuur.”

In Jacksonville lijkt men te denken: een dictatuur overleven we ook wel.