Opinie

Boek & Cadeau

Marcel van Roosmalen

Fotograaf Jan Dirk van der Burg en ik maakten samen een boek en besloten om alle aanvragen van boekhandels te honoreren. Die kwamen vooral van boekhandelaren die het voor corona nooit lukte om iets voor meer dan dertig bezoekers te organiseren. De klapper kwam toen we ons terugvonden achter een tafeltje met stapels eigen werk onder het systeemplafond van winkelcentrum De Weerd in Doorwerth. Het was niet eens vanwege de thematiek van ons boek – het gaat over de wereld onder het systeemplafond – dat we tussen de winkelkarretjes van de Jumbo zaten. Zo behandelde Ben van ‘Boek & Cadeau voorheen ReadShop’ alle schrijvers. Hij ziet de tragiek niet, hij denkt ze met zo’n plek oprecht een plezier te doen. Ben zei wat de boekhandelaar in de stad stiekem denkt: „Ik gebruik het recht van retour om auteurs te lokken. Dus uitkijken met de koffie, jongens.”

Na elf verkochte boeken werd hij enthousiast.

„Ik trakteer. Op broodjes. Kaas of ham?”

Even later zagen we hem uit de Jumbo komen met voorverpakte plakjes kaas.

„Boter erop, jongens?”

Een vrouw met een rollator kwam een boek kopen omdat ik op televisie een droevige oogopslag heb, dat vond ze prettig. „Die ga ik helpen!”, zei ze toen ze in ‘Boek & Cadeau’ de aankondiging zag hangen. Ze vond het lettertype in het nieuwste boek van Jeroen Brouwers niet goed gekozen en ze vond Arnon Grunberg een smiecht.

„Was hij eindelijk van die voorpagina van de Volkskrant, komt hij via de achterkant weer binnen. Neem ik een andere krant staat hij daar ook in.”

Tegen Ben: „Ga je Connie Palmen ook vragen?”

Ben: „Als er vraag is.”

Zij: „Niet doen. Te arrogant.”

„Ze zeggen wel dat Doorwerth een rijkeluisdorp is en dat is ook zo maar er zit hier ook veel ellende”, zei Ben. „Flats. Verslaafden. Dan moet je als boekhandelaar door durven pakken. Breder durven denken. Meer drop, minder boeken.”

Hij begon over mislukte avondjes met schrijvers die hij vaak in samenwerking met de boekhandelaar in Oosterbeek organiseerde. Over schrijvers die maar blijven bellen of er echt publiek komt, over het in wanhoop optrommelen van familieleden en over het met zachte hand dwingen van personeelsleden om op een stoel te gaan zitten. „En dan wordt het vaak toch nog gezellig met zo’n schrijver, als de eerste woede wat is gezakt.”

Het assortiment boeken in zijn winkel was inmiddels zo klein dat hij zichzelf verplichtte om alles wat inkocht ook zelf te lezen. In ons geval: hij was op bladzijde 168.

Bij het afscheid zei hij: „Onze missie is dat elke klant tevreden de winkel verlaat, ook al hebben ze niet gevonden wat ze zochten.”

In de auto, op weg naar de volgende boekhandel zei Jan Dirk: „Ik hou van Ben.”

„Ik ook.”

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.