Brieven

Het nieuwe normaal

Is dit nog wel mijn leven?

Illustratie
Illustratie Cyprian Koscielniak

Honderden tekeningen van mijn dochter heb ik bewaard uit haar basisschooltijd, die maakte ze bij de start van iedere schooldag. Maar dit waren geen voorgetekende voorstellingen om in te kleuren, nee, zélf creëren op een wit vel: wat een rijkdom. Die vrijheid werkte ook goed voor – de tóch tien jaar oudere – Erasmusstudenten die ik lesgaf. De eerste opdracht: „Teken de wereld”. Zij verbaasden elkaar én mij met hun creaties en vertelden er dan over.

Nu, vijftien jaar later, sta ik op een kruis midden op het glinsterende voetpad van de Erasmusbrug – de nieuwe vorm van demonstreren? En vanavond ben ik in mijn bioscoop Lantarenvenster welkom als ik exact op tijd kom, vooraf naar het toilet ga en ná de film via de personeelsuitgang direct weer vertrek – het nieuwe uitgaan?

Christiaan Weijts slaat de spijker op z’n kop in zijn stelling dat „niets van wat echt waardevol is zonder ... toeval tot stand kwam” (Picknicken binnen de lijntjes, 29/5). Grotendeels hangt mijn leven van toeval aan elkaar, maar nu word ik gevraagd binnen de lijntjes te leven. Met bewondering voor de ‘stoepkrijtengel’ die van George Floyd is gemaakt, denk ik aan het gedicht ‘Iemand stelt de vraag’ van Remco Campert: „jezelf een vraag stellen/ daarmee begint verzet/ en dan die vraag aan een ander stellen”: Hoeveel beweging heb ik in een cirkel, op een kruis? Stoepkrijt als nieuw afzetlint. Is mijn leven ‘mijn leven’ nog wel?