Recensie

Recensie Boeken

Stinkend liefdegras als verstekeling

Boekrecensie

Niets dan lof voor de nieuwe trend: botanisch stoepkrijten, waarbij straatplanten door anonieme liefhebbers worden voorzien van de correcte naam. De eerste keer dat ik in gele krijtletters ‘madeliefje (Bellis perennis)’ naast een madeliefje zag staan, ging ik direct door de knieën – dankzij de onbekende krijtkunstenaar keek ik voor het eerst sinds jaren weer met aandacht naar een bloem die ik vaak achteloos voorbijloop. Maar ook minder bekende soorten, zoals overblijvende ossentong (Pentaglottis sempervirens), werden zo voor het voetlicht gebracht.

Toch heeft die stoepkrijttrend twee nadelen: lang niet alle straatsoorten krijgen een naam, én tijdens een regenbui spoelt de kennis weg.

Daarom vormt Stadsflora van de Lage Landen van Ton Denters een prachtige aanvulling. In de gids (een opvolger van Stadsplanten) staan 800 wilde planten die in Nederlandse en Vlaamse steden groeien. De soorten zijn keurig op kleur gerangschikt. Van de paarse hondsdraf en de wegdistel, via de rode klaver en het geel nagelkruid naar de groene steenbreekvaren.

Bij elke soort staat zowel een kleurenfoto als uitgebreide achtergrondinformatie (nieuwkomer of oorspronkelijk inheems, zeer zeldzaam of juist algemeen, toe- of afnemend en ‘stadminnend’ of juist ‘stadstolerant’). Maar het allerleukste aan de gids zijn toch wel de wandelroutes die Denters heeft uitgestippeld door 26 Nederlandse en Vlaamse steden.

Zo blijken de muren van de Amersfoortse grachten begroeid met een ‘weelderige uitdossing’ van onder andere wolfspoot, knopig helmkruid en moerasspira. En in Breda blijkt de springkomkommer zijn naam eer aan te doen en zich op eigen kracht door de plaatselijke Begijnhof te bewegen. En zelfs de industriële Antwerpse haven blijkt een rijkdom aan flora te bevatten: vooral vroeger, toen er minder streng gecontroleerd werd, kwamen er met alle goederen zaden in de vorm van verstekelingen mee, schrijft Denters – onder meer het stinkend liefdegras. Wie met deze Stadsflora uit wandelen gaat, kijkt nooit meer hetzelfde naar de stoep.