Recensie

Recensie Theater

‘Funny lives’ blaast onderlinge spanningen vermakelijk op

Online Jeugdtheater Omdat de geplande locatievoorstelling niet kon doorgaan, vormde BonteHond de voorstelling ‘Funny lives’ om tot reality-tv. Dat levert een geestige maar enigszins voorspelbare webserie op.

Scène uit de voorstelling ‘Funny lives’ van BonteHond.
Scène uit de voorstelling ‘Funny lives’ van BonteHond.

‘Zodra hij de vloer op stapt, sterft er iets.” Regisseur René (een rol van René Geerlings) spaart zijn acteurs bepaald niet als hij in de dagboekkamer zit. Hij heeft de klus om een nieuwe voorstelling te regisseren met enige tegenzin opgepakt – het is immers niet zijn project, maar dat van Henke (Henke Tuinstra) en Floyd (Floyd Koster), twee jonge makers die zich aan BonteHond hebben verbonden.

‘Funny lives’ van BonteHond.

De onderlinge spanningen die nogal wat creatieprocessen kenmerken, worden op vermakelijke wijze opgeblazen in Funny lives, een webserie die BonteHond op poten zette omdat de geplande locatievoorstelling met dezelfde naam vanwege de coronacrisis niet kon doorgaan. De stijl is die van een realityserie of mockumentary – denk The Office maar dan in de repetitiestudio. Vanaf het begin concurreren de acteurs om de aandacht van de regisseur, om naar elkaar schijnheilig hun jarenlange vriendschap te benadrukken. Ondertussen speelt René, die zegt niet van conflict te houden, de jonge makers ongegeneerd tegen elkaar uit.

Wat het extra treurig maakt, is dat er door de zakelijke leiding van het gezelschap, die alleen per telefoon met de makers communiceert, steeds meer wordt beknibbeld op het project: enigszins gegeneerd legt René uit dat de financiële ruimte voor de voorstelling iets lager is uitgevallen dan verwacht, „maar we gaan gewoon door, ook met weinig – of geen – budget”. Zo staan de makers op satirische wijze ook stil bij de erbarmelijke omstandigheden waaronder veel theaterprojecten (zeker door jonge makers) moeten worden gemaakt, en verlenen ze de relationele verwikkelingen een scherpe ondertoon.

Dat is ook belangrijk omdat de verhoudingen op de speelvloer net wat te archetypisch zijn om echt te verrassen. Gelukkig tillen de fijne spelers het materiaal flink op door zich zonder blikken of blozen van hun slechtste kant te laten zien, waarbij vooral Geerlings de show steelt als narcistische manipulator zonder enige vorm van zelfreflectie.