Recensie

Recensie Theater

Caleidoscopisch portret van uiteenlopende levens

‘Drive through’-theater De ‘drive through’-performance ‘Brandstof’ grossiert in imponerende beelden en poëtische taal, maar de afzonderlijke scènes verbinden zich niet tot een betekenisvol geheel.

Repetitie van de theatervoorstelling ‘Brandstof’.
Repetitie van de theatervoorstelling ‘Brandstof’. Simon Lenskens

Normaliter denderen we in onze auto’s gedachteloos langs ontmoetingen en afscheid, leven en dood. Onopgemerkt gaan er om ons heen auto’s te water en branden er huizen af, laaien er meerdere liefdes op, die worden bezongen en vervolgens weer uitdoven. Maar corona dwong ons even tot stilstand.

Die ‘parkeerstand’ is het uitgangspunt van Brandstof, een theatrale ‘drive through’-performance tijdens het verder afgelaste Karavaan Festival. In je eigen auto rij je door een leegstaande krantendrukkerij in Alkmaar. Op vijf momenten hou je halt voor een scène van ongeveer tien minuten, die een jonge theatermaker daar voor een publiek van maximaal zes auto’s speelt. Na elke performance rij je verder naar de volgende ruimte, zodat je plaatsmaakt voor de volgende rits auto’s.

Lees ook: Theater kijken vanuit je betraande auto

Vijf korte monologen

In vijf korte monologen ontvouwt zich dan een caleidoscopisch portret van uiteenlopende levens die met elkaar in aanraking komen, al is het soms maar zijdelings. Uit de poëtische taalconstructies destilleer je gaandeweg rode lijnen, ontwaar je verbindingen en aanzetjes voor grotere verhalen.

Regisseur Jos van Kan houdt van het grote gebaar. Met de sprinklerinstallatie laat hij het regenen in de loods, terwijl performer Marlies Bosmans een brandslang op het publiek richt. Zo geeft ze vorm aan een overwoekerend verdriet. Eerder maakte Nynke Heeg op een ronkende oranje motor haar entree, terwijl een klein huisje zich langzaam vult met verstikkende rook.

Die uitbundige beelden imponeren op momenten weliswaar, maar het ontbreekt aan een spannende tegenkleur. Want ook de taal van de personages grossiert in metaforen en abstracte, poëtische observaties. Brandstof laat je daardoor te lang zoeken naar een concreet hier en nu, een blikrichting of handvat om deze voorstelling te ondergaan. De thema’s die de voorstelling aansnijdt (liefde, afscheid) blijven daardoor algemeen, personages komen niet tot leven. De aanknopingspunten die de afzonderlijke scènes met elkaar verbinden zijn te summier om echt betekenisvol te worden.