Recensie

The L Word is nog steeds soapy maar nu ook maatschappijbewust

Recensie Als opvolger van de succesvolle dramaserie uit 2004 is ‘The L-Word: Generation Q’ diverser en snijdt bredere thema’s aan.
Foto Videoland

De allereerste aflevering van The L Word begon met een scene waarin Bette (Jennifer Beals) en haar vrouw Tina (Laurel Holloman) in bed liggen. Een ogenblik later komen ze elkaar tegen in de badkamer. Tina laat Bette weten dat ze ovuleert. “Let’s make a baby”, antwoordt Bette, waarna de vrouwen elkaar kussen. Revolutionair in 2004, want The L Word was de allereerste dramaserie over een groep (voornamelijk) queer vrouwen.

Vijftien jaar later opent het vervolg op deze serie, The L Word: Generation Q, met een seksscène van Sophie (Rosanny Zayas) en Dani (Arienne Mandi). Dani bevredigt haar partner en als Sophie is klaargekomen laat Dani haar vingers zien: onder het menstruatiebloed. Ze lacht. “Dit gebeurt me nou iedere maand!” Het is allemaal niet zo wereldschokkend als zestien jaar geleden, maar dat vrouwen in een Amerikaanse tv-serie seksen tijdens hun menstruatie, hun okselhaar niet per se afscheren en last hebben van overgangsklachten is op z’n minst een bevestiging van hun emancipatie.

The L Word: Generation Q speelt zich, net als de oorspronkelijke serie, af in Los Angeles en de cast is een mix van bekende en nieuwe gezichten. De drie personages die we al kennen zijn Bette, die in de race is om de eerste vrouwelijke én openlijk lesbische burgemeester van de stad te worden; Alice (Leisha Hailey), die haar eigen queer talkshow heeft; en Shane (Katherine Moennig), de eeuwige vrouwenverslinder die een poging doet een burgerlijk bestaan op te bouwen.

Kritiek

De originele The L Word, dat zes seizoenen telde, was niet alleen een gigantisch succes onder de lhbtqi-gemeenschap, maar kreeg van diezelfde fans veel kritiek te verduren – en niet onterecht. De cast was wel erg slank en gestyled, te femme en te weinig butch. Met andere woorden: de vrouwen beantwoordden te veel aan het beeld van een sexy lesbienne in de ogen van de heteroman, maar representeerden daarmee niet echt de lesbische/queer gemeenschap. Bovendien ontbrak het aan andere vormen van diversiteit: de overgrote meerderheid van de cast was wit, niemand had fysieke gebreken of een beperking, en de enige trans man die in de serie voorkwam was zéér getroebleerd.

Nu zijn de hoofdrolspelers over het algemeen nog steeds lipsticklesbo’s met een bescheiden kledingmaat, maar dat wil niet zeggen dat de makers de grieven van de fans naast zich hebben neergelegd. De nieuwkomers Sophie, Dani en hun buurjongen Micah (Leo Sheng) zorgen voor meer variatie in culturele achtergronden en seksuele identiteit. Zo is Micah, die Aziatische wortels heeft, een trans man. Net als de andere personages heeft hij een gecompliceerd liefdesleven, maar niet omdát hij trans is. Ook de rol van een andere trans man, een medewerker van Bette, wordt niet om die reden geproblematiseerd. Een verademing.

Bovendien worden er veel bredere maatschappelijke thema’s aan de kaak gesteld. Bette neemt in haar verkiezingscampagne stelling tegen de opiatencrisis en het gebrek aan betaalbare woningen in Los Angeles en Angie, de dochter van Bette en Tina, wordt geconfronteerd met racisme op haar privéschool. Toch wordt de serie daarmee niet té zwaar - The L Word: Generation Q is vertrouwd soapy met veel vreemdgaan en intriges en gedoe.

Zo woont Alice samen met een vrouw die twee jonge kinderen heeft met haar opdringerige ex, worstelt ze met het stiefmoederschap en heeft ze op haar werk te stellen met cis heteromannen die zich met haar queer show bemoeien. Shane maakt zich zorgen over de afwezigheid van een bar voor lesbische vrouwen in de stad (een zeer actuele kwestie overigens, van LA tot Amsterdam) terwijl ze wat harten verovert en breekt, en Bette wordt midden in haar campagne geconfronteerd met een faux pas uit haar verleden.

Lees ook: Little Fires Everywhere houdt een vlam onder de schijn van het perfecte leven

De acteerprestaties van de ‘nieuwkomers’ zijn behoorlijk wisselend en het zwaartepunt ligt vooral bij de oude garde – en die kan dat makkelijk aan. De hoogtepunten bevinden zich voornamelijk in de verhaallijnen van Alice. De ‘therapiepraat’ van Alice en haar partner is even tenenkrommend als hilarisch, ze ontvangt twee queer-iconen in haar show en dan raakt ze ook nog verwikkeld in een wel heel spannende romance. Gelukkig heeft producent Showtime al een tweede seizoen aangekondigd.