Recensie

Recensie Muziek

Eerst lange new age-mist, dan pas de natuurkracht

Kaitlyn Aurelia Smith had een hippie-jeugd op Orcas Island in het noord-westen van de VS, en bracht een jaar door in een ashram. Natuur en spiritualiteit speelden dus altijd al een rol in de bubbelende modulaire synthesizer-erupties op het prachtige E.A.R.S. en The Kid, albums waarmee ze doorbrak. Voor The Mosaic of Transformation experimenteerde ze iedere ochtend met een danssequentie die de manier waarop lucht door haar modulaire synthesizer vloeit, moest verbeelden. De langgerekte tonen met chants en samples van strijkers nemen je minder mee dan vroegere composities met orka-geluiden en elementen van folk. Structuur ontbreekt en het gebrek aan afwisseling in hoog en laag, licht en zwaar, maken dat het geheel aanvoelt als new age-mist: meer begeleiding dan prikkelend werk op zich. Je aandacht verslapt tot je door de tien minuten durende uitsmijter ‘Expanding Electricity’ wordt verrast. Dat nummer is meditatief omdat het veranderlijk is als een natuurkracht, niet omdat het zo is bedoeld.