Recensie

Als satire komt Space Force nauwelijks van de grond

Recensie De nieuwe serie met Steve Carell lijkt niet te weten welke kant het op moet. Soms grappig, dan weer ontroerend maar nooit overtuigend.

Steve Carell als Mark Naird, die het commando over de nieuwe ruimtemacht krijgt.
Steve Carell als Mark Naird, die het commando over de nieuwe ruimtemacht krijgt. Foto Aaron Epstein/Netflix

Heel even heeft Space Force iets van een Leslie Nielsen-comedy, als generaal Mark Naird al saluerende over de basis in Colorado loopt en een groepje joggende soldaten net een call and response-lied aanheft: „I don’t know but I’ve been told/ Outer space is very cold”.

De ogenschijnlijk ernstige setting doorprikken met een flauwigheidje: dat kenden we van Police Squad! en de daaruit voortgekomen Naked Gun-films.

Maar Space Force is geen Leslie Nielsen-humor. Het is ook zeker geen opvolger van The Office, voor wie daarop hoopte. Met wat goede wil kun je deze nieuwe samenwerking van Greg Daniels en Steve Carell ook tot het genre van de workplace comedy rekenen, maar daar houden de vergelijkingen wel op.

Het is óók niet echt politieke satire – al is het hele idee natuurlijke ontsproten aan de oprichting van de United States Space Force (USSF), afgelopen december, als zesde aparte onderdeel van de Amerikaanse strijdkrachten, naast het leger, de marine, het marinierskorps, de luchtmacht en de kustwacht. In de eerste aflevering wordt Mark Naird (Carell) aangesteld als commandant, waarna hij direct – in een kostelijke scene die veel doet beloven voor de rest van de serie – in een rondetafelgesprek belandt met de vijf andere commandanten, elk een nog dommere patriot dan de volgende.

De president krijgen we niet te zien, en er wordt uitsluitend aan hem gerefereerd als POTUS (President of the United States), maar het is overduidelijk dat we er Trump in mogen herkennen: de hoogste baas van Naird is vooral bezig met Amerika’s positie op de geopolitieke apenrots en regeert per uit de heup geschoten tweets.

Na de aanstelling springt Space Force een jaar vooruit. Naird leidt de organisatie inmiddels vanuit een afgelegen basis in Colorado en heeft zich als voormalig army man gecommitteerd aan het met veel bravado verkondigen dat Amerika in 2024 ‘boots on the moon’ wil hebben. Zijn dochter Erin (Diana Silvers) is doodongelukkig met de verhuizing naar de Coloradowoestijn, zijn vrouw Maggie (Lisa Kudrow) zit om onduidelijke redenen een jarenlange gevangenisstraf uit. Naird moet beiden in zijn leven proberen te houden, terwijl hij op de basis te maken heeft met een koppige wetenschapper (John Malkovich), een overenthousiaste millennial (Ben Schwarz) en een halfgare persoonlijk assistent (Don Lake). En dan mengen Rusland, India en China zich ook nog eens in de nieuwe Space Race, dus misschien moeten die boots wel al veel eerder naar de moon.

Satire of niet?

Aan de cast ligt het niet, en aan het budget duidelijk ook niet; dit moet, met al die grote namen en special effects, een dure Netflix Original zijn geweest. Waar gaat het dan mis met Space Force? Misschien is het probleem dat de serie zelf niet lijkt te weten welke kant het op moet. Is het een Veep voor het Trump-tijdperk? Een poging absurdisme aan momenten van oprechte ontroering te koppelen, zoals Scrubs zo goed deed? Is het toch satire? De echt goede grappen mis je als je even niet oplet (zoals die keer dat Naird een raket lanceerde omdat hij quasinonchalant zijn voeten op de tafel met het controlepaneel legde), terwijl andere snel doodvallen en dan nog minutenlang krampachtig overeind gehouden worden (zoals die chimpanzee die in de tweede aflevering een satelliet moet repareren).

Lees ook onze gids met zestien topseries om nu te kijken

In de tweede helft van het seizoen gaat de grappendichtheid omlaag en is er ruimte voor Nairds karakterontwikkeling: de stugge leider blijkt langzamerhand in staat naar anderen te luisteren en zijn geweten te volgen, ook al brengt het hem in de problemen met higher-ups.

Nu is dat nog wel aardig, maar verder banjert deze comedy met zevenmijlslaarzen door de verhaallijnen: Naird is soms plots een liefdevolle familieman, er worden allerlei opbloeiende liefdes gesuggereerd en weer van de hand gedaan, er wordt onbeholpen geprobeerd wat snaren te raken. Ho, wacht even, denk je als kijker, dit gaat te snel, jullie hebben het nog niet verdíénd dat ik met deze mensen en hun sores begaan ben.

The Office en Parks and Recreation, twee andere comedyseries waar schrijver en bedenker Greg Daniels bij betrokken was, werden na een matig eerste seizoen – en na de nodige aanpassingen – regelrechte publiekslievelingen. Wat dat betreft ligt Space Force goed op koers.