Opinie

Wie mooi is, mag dat best weten

De audiëntie van Sharon Stone in Sorrentino’s serie ‘The New Pope’ is een hoogtepunt. Maar toch wordt op sociale media naar Stone uitgehaald. Schoonheid is verdacht.

Joyce Roodnat

The New Pope heet de serie, waarmee Paulo ‘Grande bellezza’ Sorrentino het Vaticaan tackelt en de paus gestalte krijgt van Zijne Listigheid John Malkovich. Een hoogtepunt is de audiëntie van Sharon Stone, gespeeld door de echte Sharon Stone. „Your Holiness” hengelt naar een geschenk, zij schopt haar schoenen uit (ze draagt Louboutins) en schuift ze met haar blote tenen richting paus Malkovich. Ze doet dat zo dat je meteen weet dat hij ze aan zou willen trekken nu ze nog warm zijn. Ze staat borg voor een geweldige scène, maar toch wordt op sociale media naar haar uitgehaald. Haar authentieke schoonheid moet afgestraft worden.

Schoonheid is verdacht. Bedreigend. Een belediging. En sowieso oppervlakkig. Wie ermee werkt, moet net doen of het bijzaak is, anders volgt de afrekening. Zeg van een schilderij dat het mooi is, dan moet er iets tegenover staan, anders bezorg je het zo ongeveer een slechte reputatie.

Terwijl schoonheid bestaat om de zinnen te raken. Om te lachen (zie Sharon Stone). Of te rillen (zie Sharon Stone). Schoonheid zet het verstand op stationair en wekt het instinct uit zijn lockdown – en waarom niet?

De verboden schoonheid van schaamhaar in Mirror Mirror.

Foto Barrie Hullegie

Het Nederlandse modemagazine Mirror Mirror van Georgette Koning viert zijn vijfde verjaardag met een zomernummer over schoonheid. Ik lees het trouw. Het heeft internationale allure, vertelt mode-dingen waarvan ik niet wist dat ik ze wilde weten, en trakteert op foto’s van waanzinnig opgetuigde modellen die me raken dankzij hun onbeteugelde surrealisme. Het blad komt met zeven jaar oud werk van de glamourfotografen Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin. Wat moet dat toevoegen? Nou, veel, want hun modellen op deze foto’s zijn kleur en vorm op sidderende stelen. Geen mensen maar bloemen, dus. Onmiskenbaar mooi en het groeit uit zichzelf . Terwijl het eruitziet of er een leger visagisten aan te pas kwam. Door schoonheid geobsedeerde fotografen nemen vaker hun toevlucht tot bloemen. Hun modellen kunnen ze dwingen, de bloemen niet. En dat lukt ze dan toch, denk aan de zwoele tulpenportretten van Jasper Wiedeman of de pornografische lelies van Robert Mapplethorpe.

Mirror Mirror gaat los, van de angstaanjagende schoonheid van make-up tot de verboden schoonheid van schaamhaar en de gezichtsbedekkende juwelen van Schiaparelli. Het enige wat ontbreekt, is de schoonheid van de machoman in een japon. Borsthaar, stoppels en meters stof. Geen travestie, maar echt. Dat kan zo mooi zijn. Mannen in jurken, The New Pope barst ervan, strak gesneden, soepel vallend, vloeiend op de enkels, in zwart, wit en rood. Hemel, wat maken die soutanes mooi. Weten ze dat, in het Vaticaan? Maar natuurlijk.