Brieven

Verpleeghuizen

Mijn oma sterft aan het eenzaamheidsvirus

Foto ROBIN UTRECHT

Vandaag ontving ik een berichtje van mijn vader. Eerder die ochtend heeft hij een Skype-gesprek met zijn moeder gevoerd. „Oma is achteruit gekelderd. Is niet normaal hoe snel dat is gegaan. We zijn blij als ze rustig is. Ze herkent wel iets in me maar weet niet meer wie ik ben. Ze weet wel dat ze het niet meer weet. Dit is echt heel verdrietig. Het gaat uit als een nachtkaarsje.”

Mijn oma is 92 jaar en woont sinds 2015 op een gesloten verpleegafdeling. Ze heeft al jaren de diagnose Alzheimer en begrijpt steeds minder van de wereld om haar heen. Voor haar voegt beeldbellen dan ook niets toe; oma lijkt vaak te denken dat ze naar een foto kijkt. Ze reageert niet echt wanneer je tegen haar praat en ze kijkt vol verbazing in de camera. Juist voor deze mensen zijn aanwezigheid en aanraking van nabije mensen enorm belangrijk. Oma voelt momenteel goed aan dat er iets niet in de haak is en is heel angstig.

Zij heeft zo veel meegemaakt – dat zij nu zou komen te overlijden in deze eenzaamheid vind ik onverdraaglijk. Binnenkort mag mijn vader op bezoek. Dit bezoek mag maximaal drie kwartier duren. Blijven we deze strenge maatregelen volhouden tot er een vaccin of behandeling is? Ik begrijp het dilemma. Maar laten we de situatie voor de mensen die in een instelling wonen zo snel mogelijk weer humaan maken, voor het te laat is.