Gooi haar eruit! zeiden z’n vrienden

Exgenoten Hoe kijk je terug op een relatie? Toen Annechien verliefd werd op een andere man konden zij en Arjen ineens wél goed praten.

Illustratie Martien ter Veen op basis van privéfoto’s

Annechien

‘Soms zijn er in jezelf stromen gaande die je niet snapt maar waar je wel gehoor aan moet geven. Na de geboorte van onze tweede kon ik mijn draai niet meer vinden. Ik stopte met werken in de hoop dat het me de ruimte zou geven om mezelf te ontwikkelen. Maar van hele dagen thuis zitten met de kinderen werden de negatieve gevoelens juist erger. ‘Ik voel me morsdood vanbinnen’, verzuchtte ik in die tijd eens tegen een vriendin.

„Mijn coach organiseerde een trainingsweekeinde voor emotionele vaardigheden en daar ontmoette ik een man. Toen we elkaar na een oefening omhelsden, welde dat gevoel op: hier moet ik zijn. Thuis vertelde ik Arjen erover. Ik zei dat ik wilde uitzoeken wat er tussen deze man en mij was. Arjen reageerde op z’n Arjens. Beheerst, ruimhartig. ‘Dat moet je dan maar doen.’

„Er volgde een verwarrende periode. Ik was verliefd op die andere man en bracht regelmatig tijd bij hem door. Tegelijkertijd bleek ik thuis ineens wél de diepte in te kunnen met Arjen. Tijdens al die sessies aan de keukentafel waren we voor het eerst bloedeerlijk tegen elkaar en het was alsof de naakte waarheid ons op een heel nieuwe manier verbond.

„Maar de stromen in mij waren niet meer te stoppen. Het kostte me een paar jaar en eindeloos veel slapeloze nachten, maar op een dag wist ik dat ik mijn eigen leven moest gaan leiden. Zonder Arjen, maar ook zonder de andere man. Alleen Annechien. De meisjes zijn nu de ene week bij mij en de andere bij hun vader. Op woensdag wisselen we en eten we samen. Die avonden met het gezin zijn me heilig. Het is anders geworden, maar het is niet kapot gegaan.”

Arjen

Annechien is een enthousiaste, initiatiefrijke vrouw. Onrustig en ongeduldig zou je ook kunnen zeggen. Maar ik, kalme, gereserveerde Groninger, liet me graag door haar meeslepen. Never a dull moment. Ze was me ook altijd net een stapje voor. Zij was degene die begon met zoenen tijdens onze eerste date. Nog geen half jaar later kocht ze een huis voor ons samen. Ze wilde eerder aan kinderen beginnen dan ik. En zij was de eerste die ons huwelijk ter discussie stelde.

„Toen ze na dat coachingsweekeinde verliefd thuiskwam, kwam het niet in me op om boos te worden. Ik zocht de schuld bij mezelf. Misschien was ik niet goed genoeg. Misschien had ik haar niet de aandacht gegeven die ze nodig had. Ze had me nota bene gevraagd om mee te gaan naar deze training, maar ik had geweigerd. Praten, jezelf openen, de diepte in; ik vond dat destijds veel te eng.

„Dus daar zat ik, hele weekeinden alleen thuis met de kinderen terwijl mijn vrouw bij haar minnaar was. Mijn vrienden zeiden: gooi haar eruit! Maar ik bleef hoop houden, dat ze toch voor mij zou kiezen. Ik ben een paar maanden later zelfs alsnog met haar mee gegaan naar zo’n weekeinde. Dat verliep redelijk rampzalig, omdat Annechien nog steeds straalverliefd was op die ander. Het bracht ons geen stap dichter bij elkaar. Maar het was voor mij wel de start van mijn eigen emotionele zoektocht.

„Toen we eenmaal uit elkaar waren ben ik naar een weekeinde speciaal voor mannen geweest. Ik leerde er aangeven wat ik nodig heb, grenzen stellen, mijn eigen ruimte opeisen. Allemaal vaardigheden waar ik veel baat bij heb in mijn nieuwe relatie. Ik ben er een opener mens door geworden, een leuker mens volgens mij.”

Meedoen met deze rubriek? Mail exgenoten@nrc.nl