Alles wat deze stad zo magisch maakt

De juiste plek Waar voel je je thuis in den vreemde? NRC-correspondent Eva Oude Elferink verlangt naar de Lodi Gardens in New Delhi.

Foto Eva Oude Elferink, bewerking NRC

Het bankje zelf is niets bijzonders. Hout en krullend staal, pijnlijk aan je billen. Alsof je in een Amsterdams park zit, of Parijs – maar het is niet dat gevoel van herkenning dat mij naar dit plekje in een van New Delhi’s mooiste parken trekt. Het is ook niet het boek in mijn tas, dat ik vaak niet eens opensla. Ik kom hier voor het toneel dat zich voor mijn ogen afspeelt. Alles wat deze stad zo magisch maakt, komt in dit park samen.

Ze zeggen weleens dat Delhi negen levens heeft. Veroverd en geplunderd, geregeerd door sultans en keizers, tot ‘New’ bestempeld door de Britten en verscheurd door het bloedbad dat hun vertrek en de opdeling van India en Pakistan in 1947 teweegbracht. Daarna, zoals telkens in haar geschiedenis, werd Delhi heropgebouwd. Verder uitgebreid. De laatste decennia met wolkenkrabbers, luxe shopping malls en een metrolijn.

Tussen al die glanzende symbolen van moderniteit vind je de ruïnes van Delhi’s vergane dynastieën. Adembenemende monumenten als de 450 jaar oude tombe voor Mogol-heerser Humayun – in mijn ogen nog mooier dan de Taj Mahal – waar toeristen en Indiase families zich in hun mooiste kleren verdringen voor een selfie.

Het zijn vooral de overblijfselen waar je geen toegangskaartje voor nodig hebt die maken dat ik zo verknocht ben aan deze stad. De vijftien meter diepe stepwell, een waterput omgeven door trappen, in de schaduw van Delhi’s financiële centrum. Of wanneer je omhoogkijkt in de steegjes van Old Delhi en de afbrokkelende balkons ziet waarachter de courtisanes dansten.

Ik kijk net zolang tot de ondergaande zon alles een zachte, gouden gloed geeft. Dat licht!

En dan is er Lodi Gardens. Midden in het chique zuiden, waar de straten breed zijn en de macht in weelderige bungalows woont. India is nog altijd verstikkend hiërarchisch, maar voor de poorten naar mijn favoriete park trekt niemand zich wat aan van de regels die het leven dicteren. SUV’s stoppen naast riksja’s, slippers sloffen langs designerschoenen.

Al wandelend luister ik mee met de grijzende heren die de wereld ontleden en zie jonge stelletjes op bankjes. Ik kijk naar de eeuwenoude moskee waar tussen de zandstenen gewelven de krant wordt gelezen en TikTok-video’s worden opgenomen. Een ballonverkoper prijst zijn waar aan bij picknickende families.

Ik kijk net zolang tot de ondergaande zon alles een zachte, gouden gloed geeft. Dat licht!

Het is alweer weken geleden dat ik hier op mijn bankje zat. Toen kwam het coronavirus, ging India op slot en daarmee ook de toegangspoorten naar Lodi Gardens. Nu meer dan ooit wil ik daar weer zitten, mijn boek ongeopend op mijn schoot.