Recensie

Recensie Film

Gedurfd vervolg op festivalhit rond dolende koning der Belgen

Satire In het bedachtzaam absurdistische ‘The Barefoot Emperor’ ontwaakt Koning Nicolas III in het tot sanatorium omgebouwde zomerverblijf van Tito.

Still uit ‘The Barefoot Emperor’ van het Belgische regisseursduo Peter Brosens en Jessica Woodworth.
Still uit ‘The Barefoot Emperor’ van het Belgische regisseursduo Peter Brosens en Jessica Woodworth.

Het is dat The Barefoot Emperor vorig jaar september al in première ging op het Filmfestival Toronto, want als je de film nu nog eens bekijkt dan heb je het gevoel dat hij over morgen gaat. De droefgeestige politieke satire van het Belgische regisseursduo Peter Brosens en Jessica Woodworth is het vervolg op hun mockumentary King of the Belgians (2016). In die festivalhit blijft Koning Nicolas III van België, bijgenaamd ‘de stille’, onwetend van een staatsgreep thuis. Via een roadtrip over de Balkan probeert hij naar huis te komen van een staatsbezoek aan Istanbul als door een zonnestorm het vliegen boven Europa is gestaakt. Peter Van Den Begin speelde hem als een soort hedendaagse Buster Keaton, onbewust van de pijnlijke ongerijmdheid van zijn situatie.

In The Barefoot Emperor, een vervolg dat prima zonder voorkennis te genieten is, zijn ze terug. Nicolas en zijn entourage. Ze zijn na een aanslag in Sarajevo allerijl naar het Kroatische eiland Brijuni vervoerd. Daar ontwaakt Nicolas in het tot sanatorium omgebouwde zomerverblijf van Tito. Het extreme nationalisme van een uiteenvallende EU en de zoektocht naar een stroman die de keizer kan worden van het Nova Europa laat zich zowel als parodie als profetie lezen. Met het meer bedachtzame absurdisme dat Brosens en Woodworth ditmaal als stijl en klankleur kozen als voornaamste wapen.

Het is best gedurfd om voor het vervolg op een geslaagde film voor een ander genre te kiezen, en in toon een stapje terug te doen. Maar precies dat maakt The Barefoot Emperor zo geslaagd en uniek. Nadat we in King of the Belgians immers nog konden denken dat het bizarre uitgangspunt van de film een ideaal startpunt voor satire was, bevinden we ons nu in de werkelijkheid immers ook in een situatie waarin de gekken het sanatorium hebben overgenomen. Dan past alleen de melancholie.