Brieven

Euthanasie

Hoezo ontbreind? Ze nemen zelf beslissingen

Foto Lex van Lieshout/ANP

Klinisch geriater S. Groen stelt dat diepdementen niet van gedachten kunnen veranderen over hun wens tot euthanasie omdat er bij hen sprake is van „ontbreining” (Brieven, 27/5). Laat ik de geriater een waargebeurd verhaal vertellen. Mijn zeer demente schoonmoeder Riek verbleef al enige jaren in een verzorgingshuis en was zich ervan bewust dat er iets ernstig mis was. Ze was ongelukkig en gaf af en toe te kennen dat ze „zo niet verder wilde leven.” Er was geen euthanasieverklaring en haar vijf kinderen hoefden niet de godsonmogelijke beslissing over haar levenseinde te nemen. Samen met het verzorgend personeel probeerden ze haar leven zo aangenaam mogelijk te maken. Soms lukte dat, soms ook niet. Op een morgen keek Riek naar haar volle ontbijtbord en noemde hardop de namen van haar kinderen – die ze voordien lang niet altijd uit haar geheugen kon opdiepen. Vervolgens riep ze: „Ik ben het zat!” Ze weigerde te eten en het enige loopje dat ze nog wilde maken, was naar bed. Daar zakte ze in de loop der dagen weg, in een steeds diepere sluimer. Ze lag er rustig bij. Na zeven dagen gleed zij kalm weg uit het leven. De verzorgers verbaasden zich minder dan wij over Rieks besluit, zij maken vaker mee dat hun ‘ontbreinden’ het zat zijn, dit kenbaar maken en kort daarop overlijden. Misschien is het brein toch wat ingewikkelder dan u denkt.