Recensie

Recensie Film

Dramafilm ‘Waves’ wordt beter in de tweede helft

Drama Met gekleurd licht, poëtische scènes in het water en nadruk op stemming boven plot leent ‘Waves’ veel van het gelauwerde ‘Moonlight’. In het tweede deel houdt regisseur Trey Edward Shults zijn stijlmiddelen beter in toom.

Still uit ‘Waves’.
Still uit ‘Waves’.

De toekomst lacht Tyler toe. Hij zit in het worstelteam van de middelbare school, heeft een leuk vriendinnetje en is ook nog eens populair. Maar onder de oppervlakte is alles minder perfect. Tyler lijdt onder een hardnekkige schouderblessure die hij voor zijn veeleisende en ambitieuze vader verbergt. Ondertussen steelt hij de pijnstillers die vader Ronald gebruikt voor zijn oude knieblessure. Ronald is niet alleen maar streng, hij is daarnaast begripvol, geduldig en wordt zelden kwaad. Die rationaliteit maakt hem echter ook wat kil en blind voor zijn omgeving. Zo ziet Ronald niet dat zijn zoon lijdt onder zijn torenhoge verwachtingen. Waarom hij zo streng is voor Tyler, wordt al snel letterlijk door de vader aan zijn zoon uitgelegd: zwarte mensen moeten het altijd twee keer beter doen dan ieder ander om de top te bereiken.

Als Tylers vriendin Alexis zwanger wordt, raakt alles in een stroomversnelling. De schouderblessure wordt een echte, niet meer te verbergen kwetsuur. Een gesprek met Alexis over de zwangerschap loopt op niets anders dan onderling onbegrip en frustratie uit. De eens zo zelfverzekerde Tyler zoekt steeds meer zijn toevlucht in drank en pillen, en dat leidt uiteindelijk tot een daad die zijn leven en dat van zijn familie voorgoed verandert.

Vanaf dat moment verlegt Waves de aandacht naar zus Emily, wat van Waves een soort tweeluik maakt. Sommige critici vinden de eerste helft beter, maar daar valt veel tegen in te brengen. Het portret van iemand die moet voldoen aan een onmogelijk manbeeld doet daarvoor te veel denken aan het gelauwerde Moonlight van Barry Jenkins. Ook al omdat regisseur Trey Edward Shults (It Comes At Night) veel stijlmiddelen van Jenkins leent: gekleurd licht, poëtische scènes in het water en nadruk op stemming boven plot. Dat Shults stage liep bij Terrence Malick is ook goed te zien. Ergerlijker zijn de veelvuldige shots die 360 graden om de hoofdpersoon draaien.

In dat tweede deel houdt Shults zijn stijlmiddelen beter in toom, wat Waves zeer ten goede komt. Naarmate de film vordert, versmalt het kader. Een mooie verbeelding van de beperkte wereld waarin Emily leeft na de daad van Tyler. Dit rustige en ontroerende tweede deel gaat dan ook over hoe Emily en de andere leden van het gezin in het reine proberen te komen met Tylers daad. Pas als Emily de lieve Luke ontmoet, ook worstelaar, wordt het beeldformaat weer ruim en lijkt het leven weer zin te krijgen.