Interview

Kore-eda maakte een film in Frankrijk: ‘Deneuve ís de Franse film’

Hirokazu Kore-eda Voor La vérité met Catherine Deneuve en Juliette Binoche toog de Japanse meester Kore-eda naar Frankrijk. „Pas bij de montage bleek de taal een probleem te zijn.”

Voor zijn eerste film buiten Japan vertrok regisseur Hirokazu Kore-eda naar Frankrijk. La vérité is de opvolger van Shoplifters, waarmee hij in 2018 de Gouden Palm won op het filmfestival van Cannes.

Hoofdpersoon van La vérité is Fabienne. Ze is een nogal hautaine Franse filmlegende, die wordt gespeeld door een Franse filmlegende: Catherine Deneuve. Haar dochter Lumir, gespeeld door Juliette Binoche, is een scenarioschrijver die met haar gezin in de Verenigde Staten woont. Kort voor de publicatie van de memoires van haar moeder komt ze terug naar huis. Tussen Lumir en Fabienne, die haar carrière altijd op de eerste plaats heeft gezet, komt een hoop oud zeer naar boven.

Lees ook de recensie: Is de Franse film een genre?

Voor Kore-eda is de Franse setting een nieuwe stap. Tegelijkertijd blijft hij op vertrouwd terrein: gezinnen en families staan vrijwel altijd centraal in zijn films. Ook in La vérité spelen de verhoudingen tussen generaties weer de hoofdrol. Het contact met haar kleindochter Charlotte gaat Fabienne beduidend beter af dan met haar dochter.

Fabienne is in de film geobsedeerd door haar werk. De mensen om haar heen zijn daar soms het slachtoffer van. Voor Kore-eda is dat geen thema dat ver van hem af staat. Kore-eda, begin september op het filmfestival van Venetië: „Laat ik het zo zeggen: voor de montage van deze film verbleef ik zes maanden in Parijs, op grote afstand van mijn gezin.”

Kore-eda kwam naar Frankrijk na een uitnodiging van Binoche, die graag met de Japanse regisseur wilde werken. Maar in het scenario dat Kore-eda uiteindelijk heeft ontwikkeld speelt Binoche als de dochter een ondersteunende rol voor Deneuve.

Kore-eda: „Ik ben daar volkomen eerlijk en direct over geweest met Juliette Binoche. Ik heb haar gezegd dat ik graag met Catherine Deneuve wilde werken. Ze begreep volkomen waarom ik dat wilde. Zij was daar ook heel blij mee, want op de een of andere manier hadden ze nog nooit samen gespeeld. Ze zei tegen mij dat ze als Lumir zo te werk zou gaan als een kok, die de rol van Fabienne zo mooi mogelijk voor me zou preparen en opdienen. Zo is het ook gegaan.”

Familie

Familie is een thema dat Kore-eda nooit gaat vervelen. „Ik weet ook niet precies waarom ik in mijn films altijd weer bij families uitkom. Misschien is dat juist de reden waarom ik de films steeds blijf maken: omdat ik het antwoord zelf niet weet. Naarmate je ouder wordt veranderen je ideeën over familie ook steeds. Mijn eigen positie in mijn eigen familie is in de loop der jaren mee veranderd. Ik was altijd de zoon en nu ben ik de vader. Dat verandert mijn perspectief.”

Een film maken in de Franse taal bleek tijdens de draaiperiode een minder grote horde om te nemen dan Kore-eda vooraf had gedacht. Bij de montage stuitte hij wel op een taalbarrière. „Tijdens de montage moet ik heel precies weten wat de betekenis en de gevoelswaarde is van elk woord. Daarom heb ik een assistent gevraagd om ondertiteling te maken voor elke scène die ik onder handen nam. Maar voor ik met de montage begon heb ik eigenlijk op geen enkel moment problemen gehad met de taal.”

Associatief spel

Door Deneuve een rol te geven als grote filmster lijkt Kore-eda een subtiel spel te spelen met associaties die de kijker al met haar heeft. „Ik wilde absoluut geen verhaal vertellen dat de op de een of andere manier gelezen zou kunnen worden als biografisch voor Catherine Deneuve”, onderstreept hij.

„Ik wilde een personage creëren dat als het ware symbool zou kunnen staan voor de hele filmgeschiedenis van een land. Natuurlijk zijn er maar heel weinig acteurs die zo’n rol op zich kunnen nemen. In Japan zou ik niet direct weten welke acteur daarvoor in aanmerking zou komen. Dat geldt vermoedelijk voor de meeste landen. Maar Frankrijk heeft Catherine Deneuve. Daarom wilde ik de film in Frankrijk maken.”

Dat een van de films die Fabienne heeft gemaakt enige overeenkomsten heeft met Peau d’âne, de musical die Deneuve in 1970 maakte met Jacques Demy, is natuurlijk ook weer geen toeval. „Deneuve heeft me nadat ze het script had gelezen nooit gevraagd om zulke associaties met haar werk en haar carrière uit de weg te gaan. Maar tegelijkertijd was ze ook heel duidelijk dat het personage van Fabienne echt compleet anders is dan zij zelf. Door zulke associaties ontstaat er natuurlijk wel een soort schemergebied tussen haar en Fabienne. Dat was ook precies mijn bedoeling.”