Grutto

Amsterdamse beestjes

Stadsecoloog schrijft op gezette tijden over de dieren en vogels van Amsterdam.
Foto Remco Daalder

Ze kwamen vlak voor het begin van de lockdown. Begin maart verschenen ze ineens overal tegelijk, om met luidruchtige vanzelfsprekendheid de weilanden rond de stad in beslag te nemen. Waterland, Amstelland, de Bloemendalerpolder, de Osdorper Binnenpolder, overal daverde hun geroep, overal zwierven clubjes vogels met hele lange poten en hele lange snavels door de lucht. De mannetjes zetten hun territoria uit, ze vochten met de buren, ze baltsten erop los. De vrouwtjes zochten op hun gemak hun favoriet uit. De vele paringen leidden tot eileg, de eieren leidden tot jonge gruttootjes. Die er meteen op uit gingen, insecten zoeken in het inmiddels hoge gras. De ouders namen plaats op de paaltjes van de hekken rondom de weilanden, om een oogje op hun jongen te kunnen houden. Vanaf die uitkijkposten zagen ze iets wat ze nooit eerder hadden gezien.

Drommen mensen fietsten en liepen langs de Amstel en over de smalle fietspaden van Waterland. Elke dag weer. Allemaal achter elkaar. Was de vierdaagse van Nijmegen verplaatst naar Amsterdam, en was die uitgerekt tot een tijdsduur van twee maanden? De grutto’s konden natuurlijk niet weten dat de minister-president iedereen had opgeroepen thuis te blijven. De premier, op zijn beurt, wist niet dat de Amsterdammer de hele stad inclusief de buurgemeenten als zijn thuis beschouwt. Nog nooit kenden de Amsterdamse groengebieden zo’n enorme toeloop.

De grutto’s zagen het geamuseerd aan. Van die mensen hadden ze niets te duchten, die verdrongen elkaar op de wegen, ze gingen het weiland niet in. Het gevaar voor hun jongen kwam van roofvogels, de bruine kiekendief, de buizerd, van reigers, van vossen, hermelijnen en huiskatten. Kwam er een exemplaar van één van die soorten in de buurt, dan doken ze erop af, samen met de buren, en verjoegen met hun duikvluchten dieren die veel groter en sterker waren dan zijzelf.

En dan nu. Het einde van onze lockdown nadert. En de jonge grutto’s zijn bijna allemaal groot genoeg om te kunnen vliegen. Binnenkort staan ze op hun eigen lange benen. In de eerste weken van juni zal je nog wat grutto’s in groepjes in de weilanden zien staan, stilletjes, het werk zit erop. Voor hen begint de acht maanden durende vakantie. Waar zullen ze dit jaar eens heen gaan? Spanje, Marokko? Of toch maar weer naar die pittoreske kust van Mauretanië, die vorig jaar zo goed bevallen was? Vanaf onze terrassen zullen we ze uitwuiven voor hun lange reis naar het zuiden. Om daarna de ober te roepen voor het volgende biertje. De laatste keer dat we dat konden doen, was vlak voor de grutto’s aankwamen.

Stadsecoloog schrijft op gezette tijden over de dieren en vogels van Amsterdam.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.