Recensie

Recensie Muziek

Welke Moby horen we deze keer?

Er is Moby de punk, Moby de dj, Moby de activist en er is een Moby die handig (blues-)samples verwerkt tot nieuwe hits. Al die verschijningsvormen leidden de laatste jaren tot enige verwarring: welke Moby zullen we deze keer horen?

Na recente uitstapjes naar ambient, lijkt de 54-jarige Moby nu terug achter de dj-tafel. Op All Visible Objects draait hij de knoppen open, laat de synthesizers stuiteren en zet de sirenes aan. Over elkaar golvende deuntjes en klepperende beats, aangedreven door meeuwengekrijs, sporen de massa aan tot een rave-gevoel. Een ouderwets rave-gevoel, dat wel, uit ongeveer het midden van de jaren negentig - niet toevallig het tijdperk dat Moby op het hoogtepunt van zijn roem was. De nostalgische klank van nummers als ‘Rise Up In Love’ en ‘One Last Time’, is euforisch maar aangenaam doorleefd.

Moby de punk komt ook langs, in het door D. H. Peligro, ooit drummer van The Dead Kennedy’s, gezongen ‘Power Is Taken’, een rebelse punk-dance hybride.