Brieven

Brieven 27/5/2020

Europees herstelfonds (1)

Kop in het zand

Caroline de Gruyter bejubelt het ‘leiderschap’ van Macron en Merkel die een coronaherstelfonds voorstaan (Het zit hem in het leiderschap, 23/5). Dat leiderschap bestaat eruit dat Macron pecunia vraagt en dat Merkel betaalt. De euro is volgens mede-oprichter en oud-CDA-minister Bert de Vries mislukt. De economieën zijn in twintig jaar niet geconvergeerd, maar groeien verder uit elkaar. Het monetaire beleid wordt steeds extremer om Italië overeind te houden. Leiderschap zou zijn als dit wordt erkend en als Italië op eigen monetaire benen wordt gezet, inclusief het devaluatie-instrument.

Europees herstelfonds (2)

Gelukkig is er Merkel!

Alles beter dan het halfslachtige Europese ‘beleid’ van onze ‘staatsman’ Mark Rutte. Samenwerking binnen Europa vergt inspanning maar levert per saldo meer op dan als het ieder voor zich is. Blij dat we in Europa nog Angela Merkel hebben die niet bang is om in Europa te investeren, in tegenstelling tot de boekhouders Rutte en Hoekstra (minister van Financiën, CDA) die op kortetermijngewin uit zijn.

Europees herstelfonds (3)

In der minne geschikt

De ‘vrekkige vier’ – Nederland, Oostenrijk, Denemarken en Zweden – hebben hun alternatief geformuleerd op Merkels en Macrons herstelfonds. Nu moet de Europese Commissie nog met een voorstel komen. Als die verstandig is, zal dat een compromis behelzen tussen tussen de twee plannen. En zo zal dan toch alles weer in der minne geschikt worden.

Europees herstelfonds (4)

China neemt graag over

Nederland heeft er een handje van om Europese bondgenoten financieel droog te laten koken en in de armen van China te drijven: de Eurogroep maakte, onder leiding van Jeroen Dijsselbloem, dat Griekenland de haven van Piraeus verkocht aan China, en nu zijn we goed op weg om Europa verder te laten splijten door de Italiaanse sympathie voor China op te voeren. Geen enkel geopolitiek inzicht, wel rechtzinnige boekhouders.

Euthanasie (1)

Geen wil, maar reflex

Rosanne Hertzbergers kloeke meningen waardeer ik meestal, maar wat euthanasie betreft slaat zij de plank mis (Bij twijfel doen, dat is euthanasie anno 2020, 23/5). Waarschijnlijk heeft zij geen ervaring met diepdementerenden. In die staat van ‘ontbreining’ kan er helemaal geen sprake zijn van het „veranderen van gedachten”. Er zijn namelijk geen gedachten of meningen die die naam mogen dragen. Er is geen bekwame wil meer, alleen nog een min of meer vegetatief en grotendeels door reflexen aangedreven bestaan, dat op afzienbare termijn in totale ontluistering zal eindigen. Om dat te voorkomen is nu juist die wilsverklaring geschreven. Als zo iemand onverhoopt diepdement wordt en zodanig ernstig lijdt dat dat als ondraaglijk mag worden beschouwd, is euthanasie een weldaad. En geen „moord”, zoals Hertzberger beweert.

Euthanasie (2)

Recht op twijfel

Rosanne Hertzberger maakt duidelijk dat ‘bij twijfel, doen’ geen goed uitgangspunt is. Zeker bij euthanasie. Twijfel heeft in onze samenleving een belangrijke status. Juridisch leidt twijfel tot vrijspraak. In de geneeskunde was het gebruikelijk om bij twijfel over de noodzaak van medisch handelen de ingreep achterwege te laten – al hebben marktwerking en protocollering dit onder druk gezet. Volgens Hertzberger is „euthanasie in beginsel gewoon goede zorg”. Dat mag zo zijn. Maar euthanasie valt buiten het normale medische handelen, kent geen behandelplicht, en wél een extra verantwoordelijkheid voor de arts om afwegingen te maken in een breder juridisch en ethisch kader. Dat maakt het des te zorgelijker dat de recente uitspraak van de Hoge Raad het recht op twijfel onder druk zet. Tot welke politieke vleugel je ook behoort.