Opinie

Solitaire sleur op het thuiskantoor

Marc Hijink

Een jubileum dat niet vaak genoeg gevierd kan worden, is dat van Solitaire. Sinds 1990 verstopt Microsoft dit kaartspelletje in een hoekje van het Startmenu van Windows. Nog altijd spelen 35 miljoen mensen regelmatig deze digitale variant op Patience. Dagelijks worden honderd miljoen potjes gespeeld met speelkaarten die ook na dertig jaar niet beduimeld zijn.

Het spelletje werd in 1988 bedacht door een stagiair bij Microsoft, Wes Cherry. Solitaire was oorspronkelijk een manier om beginnende computergebruikers te laten oefenen in het slepen met de muis. Maar het draaide toch vooral om het doden van de tijd, vertelde de uitvinder in 2017 in een Amerikaans tv-programma.

Cherry schreef het spel omdat hij zich stierlijk verveelde op het Microsoftkantoor. Hij voegde er een speciale ‘baas-toets’ aan toe. Daarmee werd het beeld met één druk op de knop vervangen door een onopvallende Excel-pagina. Die baastoets haalde de uiteindelijke versie niet.

Niemand had kunnen bedenken dat Solitaire zo verslavend zou worden. En niet alleen op kantoor. Op mijn netvlies gegrift: het beeld van de moeder van een vriendje. Filtersigaret in de ene hand, muis in de andere, zat ze urenlang aan de keukentafel te solitairen. Er klonk een grom als je haar groette. Pas als 52 kaarten weer op vier gerangschikte stapels lagen keek ze op wie er binnen was. Het leek op garnalen pellen maar het was casual gaming avant la lettre.

De gamesindustrie is inmiddels groter dan die van de tv-, muziek- en filmwereld bij elkaar. Door langdurige lockdowns (her-)ontdekt een nieuwe groep quarantainegamers het computerspel. De sector profiteert van dit corona-effect: Nintendo’s aandeel staat huizenhoog, de spelconsoles draaien overuren en Google geeft onlinegamesdienst Google Stadia gratis weg. Amazon presenteerde afgelopen week een gratis eigen game, Crucible, een variant op het populaire Fortnite. Schieten, vechten, en, zo hoopt Amazon, net zo verslavend.

De tijd doden is een kunst, maar er is maar één spel dat perfect aansluit bij het domein van de thuiswerker. En dat is Solitaire. In de eerste plaats omdat het nostalgische gevoelens oproept aan het kantoor waar je baas je nog zonder besmettingsgevaar in je nek kon hijgen.

Maar Solitaire is meer. Dit kaartspelletje staat symbool voor de sleur van het thuiskantoor, waar elke dag vastgeplakt lijkt te zitten aan de vorige. Alle video-overleggen en digitale borrels ten spijt ben je op jezelf aangewezen.

Solitaire is een spel dat je zelf, in alle eenzaamheid, kunt spelen en op het hoogste niveau veel geduld vergt. Vandaar de naam van de Franse variant, Patience.

De opdracht van Solitaire past goed bij deze periode – proberen orde te scheppen in een chaos, telkens opnieuw. Een spel dat soms uitzichtloos lijkt. Er bestaat een kans van 0,02 procent dat je het spel niet uit kunt spelen, meldt website patiencespel.nl.

Soms is er domweg geen oplossing. Dan zit er maar één ding op: uithuilen en opnieuw delen.

Marc Hijink schrijft over technologie.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.