Het meisje dat op een zomerdag verdween

Reconstructie Bijna 35 jaar is haar dochter Cheryl zoek. Vermoord door een inmiddels overleden kindermoordenaar, beweert justitie. Maar zolang het meisje niet is gevonden, wordt Nellie Morriën gekweld door onzekerheid.
Beelden van de flat in IJmuiden waar de zevenjarige Cheryl Morriën in 1986 voor het laatst werd gezien.
Beelden van de flat in IJmuiden waar de zevenjarige Cheryl Morriën in 1986 voor het laatst werd gezien. Foto's Olaf Kraak

Een meisje dat langzaam, haast verlegen, wil wegkruipen onder haar armen. Zo denkt Nellie Morriën terug aan haar zevenjarige dochter. Cheryl was een teruggetrokken kind dat toch precies wist wat ze wilde. Toen Cheryls tante een nieuwe rok had, wilde zij die ook, en haar moeder moest hem maken. Als Nellie aan dat moment terugdenkt, breekt er een voorzichtige glimlach door op haar gezicht.

Op de foto’s blijft Cheryl altijd zeven jaar. Of het nu die foto is waar ze op een terrasstoel zit, met een koekje in haar hand, een leeg glas met een rietje op tafel. Of de foto waarop ze spottend de lens van de camera in kijkt met een geel bandje om de paardenstaart van haar donkere haar. Nellie praat over haar dochter in de tegenwoordige tijd: „Zo is Cheryl.” Elke dag steekt ze een kaarsje aan, in de hoek van de woonkamer, bij een foto waarop haar jongste dochter een ijsje eet. „Al meer dan 34 jaar bid ik voor Cheryl, dat ze ooit weer bij me terug zal komen.”

Nellie Morriën (67) zag haar dochter Cheryl op 5 augustus 1986 voor het laatst. Ze is met haar man Hans en twee dochters net terug van een vakantie in Italië. Ze wonen in een flat in IJmuiden tegen de duinen aan, waar kinderen buitenspelen zonder toezicht van hun ouders. Cheryl gaat die ochtend naar een vriendinnetje, vertelt ze haar moeder.

Als de avond valt, ontstaat er paniek. Waar blijft Cheryl? De politie wordt gebeld, zoekacties op touw gezet. Cheryl Morriën wordt niet gevonden. Er is nooit iemand voor de zaak veroordeeld, maar het Openbaar Ministerie zegt te weten wie de dader is. Het is de in 2001 overleden Michel S., die begin jaren negentig werd veroordeeld voor drie kindermoorden.

Sinds veertien jaar, na het overlijden van de vader van Cheryl, heeft Nellie Morriën een relatie met Frank Wilmering (68). Hij heeft zich sinds zijn pensioen – hij werkte bij een bank – op het dossier van het verdwenen meisje gestort. Dat is ook de reden dat hij samen met Nellie eenmalig hun verhaal wil vertellen, op 25 mei, de Internationale Dag van de Vermiste Kinderen.

Want voor politie en justitie mag de zaak afgerond zijn, voor de moeder van Cheryl is dat nog lang niet het geval.

AUGUSTUS 1986
IJmuiden

Als Nellie Morriën terugblikt op die warme augustusdagen in 1986 zijn er vooral zwarte gaten. De schok die de afwezigheid van haar dochter veroorzaakte, heeft haar herinneringen overhoopgegooid. Wat ze nog wel weet: rechercheur Stef Jansen, die bij haar thuis komt, en haar elke dag moet vertellen dat ze Cheryl niet gevonden hebben.

De vraag die de politie na de verdwijning van het meisje meteen heeft is: wie heeft haar voor het laatst gezien? Al snel blijkt dat een buurvrouw zich herinnert dat Cheryl voor de flat van haar vriendinnetje Ilse stond, klepperend aan de brievenbus. Maar het vriendinnetje was die dag niet thuis. Waar is Cheryl daarna naartoe gegaan? Niemand die dat kan vertellen.

De flat aan de Schiplaan in IJmuiden waar op 5 augustus 1986 de dan 7 jarige Cheryl Morrien voor het laatst gezien is. Er is nooit meer iets van haar vernomen.
Foto Olaf Kraak
De flat aan de Schiplaan in IJmuiden waar op 5 augustus 1986 de dan 7 jarige Cheryl Morrien voor het laatst gezien is. Er is nooit meer iets van haar vernomen.
Foto Olaf Kraak
De flat aan de Schiplaan in IJmuiden waar de toen 7-jarige Cheryl Morrien voor het laatst is gezien.
Foto Olaf Kraak

Nellie herinnert zich ook gebeurtenissen die achteraf gezien vragen oproepen. Een flatbewoonster, ook een moeder, die tegen haar zegt dat „het verkeerde kind was meegenomen”. Het doelwit zou een kindje van Marokkaanse afkomst zijn geweest, op wie Cheryl zou hebben geleken. En twee dagen na de verdwijning gaat de telefoon, alleen een kring van vrienden heeft dat nummer. Een man met een accent vraagt of zij een restaurant weet in IJmuiden. Daarna wordt er opgehangen.

Een dag of tien nadat haar dochter verdwijnt, komt Nellie Morriën een andere flatbewoonster tegen. Zij heeft Cheryl nog gezien, drieënhalf uur nadat het meisje het ouderlijk huis verliet. Ze zat op de achterbank van een groene auto, voorin zaten twee mannen. Er worden compositietekeningen van de mannen verspreid. Een kale man met een bril, en een langharige met een snor. Maar de zaak wordt er niet mee opgelost.

JUNI 1992
Alkmaar

In de Alkmaarse rechtbank zit internationaal vrachtwagenchauffeur Michel S. Hij staat terecht voor drie kindermoorden. De man heeft bekend drie kinderen te hebben gewurgd: de 11-jarige Jessica Laven en twee Duitse jongetjes, de 9-jarige Salim Thattil en de 13-jarige Marco Weisser. De misdrijven hebben plaatsgevonden in 1989, 1990 en 1991: in elk jaar één.

De verdachte wordt in verband gebracht met onopgeloste zaken waarbij kinderen betrokken zijn, zoals de zaak van Cheryl Morriën. Zeker als blijkt dat S. destijds in beeld is geweest bij de recherche als verdachte.

Tijdens de rechtszaak vraagt een van de rechters aan S. of hij ook betrokken is bij de verdwijning van het zevenjarige meisje, zo blijkt uit zittingsverslagen uit die tijd. „Doe mij een plezier, ik weet dat het vreemd klinkt, maar zég het als er meer is gebeurd”, wordt hem gevraagd. S. geeft geen krimp: „Ik blijf bij mijn verklaringen.” Hij wordt veroordeeld tot twintig jaar cel en tbs.

25 SEPTEMBER 2001
Beverwijk

Een man is overleden in het brandwondenziekenhuis van Beverwijk. Het gaat om een bewoner van de Scheveningse strafgevangenis. De man heeft een ongeluk gehad in de penitentiaire inrichting, met fatale brandwonden tot gevolg. Het is Michel S., kindermoordenaar.

Nellie Morriën hoopt nog steeds op een doorbraak in de zaak van haar dochter. Haar man Hans is in 2000 overleden aan longkanker, hij werd vijftig jaar. Dat de politie nog steeds aan de zaak werkt, blijkt uit een brief die Nellie ontvangt na zijn begrafenis. Een technisch rechercheur schrijft dat de politie zonder toestemming van de familie dna bij het lichaam van Hans Morriën heeft afgenomen. De agenten hadden pas kort voor de begrafenis in de gaten dat Hans was overleden, en schrijven dat ze toen niemand meer te pakken kregen voor toestemming.

De politieman schrijft dat het wenselijk is om erfelijk materiaal te hebben van beide ouders, om mogelijk Cheryl in de toekomst te identificeren. „Bij ons leeft namelijk nog steeds de wens om ooit nog duidelijkheid in deze zaak te brengen”, schrijft de agent. Nellie Morriën vindt het vreemd. „Mijn man lag daar en dat ze zonder toestemming dna hebben afgenomen, dat vond ik heel erg. Maar ze hebben er later sorry voor gezegd.”

Na het overlijden van Michel S. komen er vier rechercheurs bij Nellie thuis. Ze vertellen haar dat S. degene moet zijn die haar dochter heeft vermoord. Ze ligt waarschijnlijk begraven langs de A6, vertelt de politie. Zoekacties ter plekke hebben niks opgeleverd. „Ik wist niet hoe ik moest reageren, omdat ik te emotioneel was.” Is deze Michel S. inderdaad de dader? Wat heeft hij met haar dochter gedaan? En wordt het lichaam van haar Cheryl ooit nog gevonden?

AUGUSTUS 2017
Haarlem

Frank Wilmering is met pensioen. Hij belooft zijn vriendin Nellie Morriën zich te storten op het dossier van haar nog altijd verdwenen dochter. Zijn verzoek om de oude zaak in te zien, wordt door justitie geaccepteerd. Meerdere dagen rijdt Wilmering op en neer naar het OM in Haarlem om het dossier door te nemen. Hij mag geen kopieën maken, wel aantekeningen.

Wilmering leest in het politiedossier dat Michel S. in 1982 is veroordeeld voor ontuchtzaken met kinderen, van wie twee in IJmuiden. Hij krijgt tbs met dwangverpleging opgelegd en belandt in de Van Mesdagkliniek in Groningen. In mei 1986 onttrekt hij zich aan zijn proefverlof, en blijft onvindbaar. Tijdens de verdwijning van Cheryl loopt hij vrij rond. Twee weken na het mysterie wordt Michel S. opgepakt, zijn auto en caravan worden doorzocht door de technische recherche, maar er wordt niks gevonden. Hij zit zijn straf uit, en wordt in 1987 vrijgelaten, waarna hij drie kinderen vermoordt. Over Cheryl heeft hij nooit iets verklaard.

Na het overlijden van S. in 2001 melden zich twee mensen bij politie en justitie, leest Wilmering. Ze zeggen informatie te hebben over de zaak van Cheryl, waarvoor S. volgens hen verantwoordelijk is. Deze tipgevers wilden hun informatie alleen delen op voorwaarde van anonimiteit, zegt een woordvoerder van het OM. Het leidt in 2002 tot een analyse van het Landelijk Team Kindermoorden. Conclusie: de inhoud van de verklaringen is zeer betrouwbaar, gecombineerd met de bevindingen van toen wordt S. formeel als verdachte aangemerkt. Maar omdat hij niet meer leeft, wordt de zaak geseponeerd.

IJmuiden, 20/21-5-2020. Repo over de 12 hoog flat aan de Schiplaan waar op 5 augustus 1986 de dan 7 jarige Cheryl Morrien voor het laatst gezien is. Er is nooit meer iets van haar vernomen. Foto Olaf Kraak
IJmuiden, 20/21-5-2020. Repo over de 12 hoog flat aan de Schiplaan waar op 5 augustus 1986 de dan 7 jarige Cheryl Morrien voor het laatst gezien is. Er is nooit meer iets van haar vernomen. Foto Olaf Kraak
Foto’s Olaf Kraak

Meer informatie over de identiteit van de tipgevers is er niet: ook de details van hun verklaring krijgt Wilmering niet te lezen. Dat bevreemdt hem. „De verdwijning van Cheryl is door politie en justitie gekoppeld aan Michel S. Maar als haar moeder dan wil weten waar dat op wordt gebaseerd, dan mogen we dat niet zien. Dat doet ons veel pijn.”

Wilmering leest meer zaken die bij de familie niet bekend waren. Zo zit er een tip in het dossier over een man van Marokkaanse afkomst, een lasser, die in de tijd dat Cheryl verdween een jaar of dertig was. Hij zou drie dagen voor de verdwijning in een kroeg hebben gezegd dat hij zijn dochter zou laten ontvoeren door twee Nederlandse mannen. Hij wilde haar weghalen bij haar moeder, zijn ex, en voorlopig onderbrengen bij zijn broer in Frankrijk.

De man ontkent dat hij iets met de verdwijning van Cheryl te maken heeft, leest Wilmering in het dossier. Bij een huiszoeking wordt niets belangwekkends gevonden. Alleen een brief van een broer in Frankrijk, waarin iets wordt geschreven over „een onderwerp waar ze het nog over moeten hebben.”

Ook ziet Wilmering in het dossier dat de lasser in IJmuiden heeft gewerkt. Hij vindt het opvallend dat de verklaring overeen komt met het verhaal van de buurvrouw kort na de verdwijning van Cheryl. Het roept meer vragen op. Is er sprake geweest van een ‘vergisontvoering’ en is Cheryl meegenomen? Is dat wel genoeg uitgezocht?

VOORJAAR 2019

De nabestaanden leggen in de lente van 2019 het Openbaar Ministerie in Haarlem hun vragen voor. Ruim zes maanden later krijgen ze antwoord. In een brief schrijft het OM onder meer dat een andere dader dan Michel S. mogelijk is, maar dat dit niet meer te verifiëren valt. Ook een vergisontvoering blijkt onderzocht, maar dit scenario is volgens justitie „niet aannemelijk.” De brief besluit met een pijnlijke conclusie: „Er zijn op dit moment geen concrete aanwijzingen die wijzen op een vindplaats van Cheryl”.

Frank Wilmering dient met succes een verzoek in om het dna van Cheryl op te nemen in een internationale databank voor vermiste personen. Daar wordt het vergeleken met onbekende doden in binnen- en buitenland ,maar het leidt niet tot een match. Ook het uploaden van het dna van Cheryls moeder in particuliere databanken levert geen resultaat op. Wel staat Cheryl internationaal nu als vermist geregistreerd. Haar moeder hoopt nog steeds dat haar dochter ooit terugkomt.

MEI 2020

Nellie Morriën loopt naar haar slaapkamer en trekt iets onder haar matras vandaan. Het is het kledingstuk dat haar dochter op zevenjarige leeftijd zo graag wilde hebben, de rok die ze voor haar heeft gemaakt. De gele stof is een beetje verlopen. Nellie Morriën laat de oude rok langzaam door haar handen gaan. Al 34 jaar slaapt ze ermee onder haar matras. „Dichter bij Cheryl kan ik niet komen”, zegt ze zacht.