Nick en Simon in keurig ondertiteld Volendams dialect

Zap In deze documentaire volgen Nick en Simon het spoor van Simon en Garfunkel. Bij vlagen onweerstaanbare meligheid. De Volendammers beginnen hun pelgrimstocht op de eigen dijk.
Nick Schilder en Simon Keizer in Nick, Simon & Kees: Homeward Bound.
Nick Schilder en Simon Keizer in Nick, Simon & Kees: Homeward Bound. Beeld Avrotros

Eigenlijk dacht ik dat om een vijfdelige documentaire van het Volendamse artiestenduo Nick en Simon over de Amerikaanse legenden Simon en Garfunkel te waarderen, een mens speciale gevoelens voor Nick, Simon, Simon of Garfunkel zou moeten hebben. Dat bleek donderdag bij de eerste aflevering een misverstand: binnen drie minuten was ik al vijf keer in de lach geschoten.

Mogelijk waren er bij Avrotros zorgen of het vijftig jaar geleden ontbonden (en daarna nog enkele malen herenigde) duo wel interessant genoeg zou zijn voor grote groepen kijkers. Dus werd er een Droste-effect bedacht. Nick, Simon en Kees: Homeward Bound is een documentaire over het maken van een documentaire waarin Nick Schilder en Simon Keizer onder leiding van jeugdvriend/televisiemaker/cameraman Kees Tol het spoor van Simon en Garfunkel volgen.

Geen wereldschokkende vondst, maar het werkt. De logistiek, waarbij de dialogen consequent in keurig ondertiteld Volendams dialect gaan, leidt tot bij vlagen onweerstaanbare meligheid. Schilder en Keizer die samen zwijgen omdat ze door Tol in een vraag met ‘Jongens’ worden aangesproken en niet weten wie er moet antwoorden, gedoe met knopjes op camera’s en vergeten paspoorten. Aardig is daarbij hoe het Volendams van de zangers zodra Tols camera aangaat, verandert in hun televisienederlands.

Ook leggen de zangers uit dat ze sinds een jaar consequent op dezelfde manier in beeld proberen te komen (Schilder voor de kijker links) omdat ze zo vaak andersom hebben gestaan dat nu de halve wereld hen door elkaar haalt. „Koot en Bie werden nooit door elkaar gehaald. Zij stonden goed.” Het mooie van die theorie is dat die uit een sketch van Koot en Bie had kunnen komen.

De Volendammers beginnen hun pelgrimstocht op de eigen dijk. „Daar heb ik jullie tienduizenden keren Bridge over Troubled Water horen zingen”, zegt Tol. Schilder: „Dat zongen we nooit.” Intussen leidt de vraag aan een cafébezoekster of zij Simon en Garfunkel kent tot het fraai eufemistische „Niet inhoudelijk. Kun je het nadoen?” Pijnlijker was dat een vijftiger in een koosjer restaurant in Forest Hills in Queens, waar Simon en Garfunkel opgroeiden, óók geen idee had: „Is that a soccer player?” In beide gevallen grepen Nick en Simon de gitaar om duidelijkheid te scheppen.

Intussen is de liefde van Schilder en Keizer voor hun New-Yorkse voorgangers oprecht; door hen besloten zij tweestemmig te gaan zingen. Op reis leest Schilder onophoudelijk in de autobiografie van Garfunkel. Tol, die zich in het documentairemaken heeft verdiept, waarschuwt hem dat als hij daaruit citeert, hij de bron moet noemen. Dat wordt braaf gedaan, waardoor de titel van het boek, What Is It All but Luminous. Notes from an Underground Man, een running gag wordt.

Ik vermoed dat er voor de kenners van Simon en Garfunkel niet veel nieuws te zien was in de eerste aflevering van Homeward Bound. Hoogtepunt was een rondleiding door de oude high school van het duo, verzorgd door een man die (tien jaar later) op dezelfde school had gezeten; een bijna-oorgetuige van het moment dat in de aula van de Forest Hills High School voor het eerst Hey, Schoolgirl werd gespeeld door de jongens die zich toen nog Tom & Jerry noemde.

Nu vertolkten Nick en Simon hetzelfde nummer op hetzelfde podium voor een zee van lege stoelen. Alleen hun gids stond er, de handen samengevouwen of deze twee Volendammers daadwerkelijk een reïncarnatie van zijn jeugdidolen waren. Even later kwam hij met zijn beloning: hij had het telefoonnummer van Art Garfunkel.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.