Recensie

Recensie Theater

Eerste aflevering ‘Troostpool’ is een klein meesterwerk

Online Theater De reeks korte videomonologen van Toneelgroep Oostpool is wisselend van kwaliteit, maar de diversiteit van de verhalen maakt het project bijzonder de moeite waard.

Actrice Jade Olieberg met ‘Spuug’ in ‘Verhalen van nu’ door #TROOSTPOOL.
Actrice Jade Olieberg met ‘Spuug’ in ‘Verhalen van nu’ door #TROOSTPOOL.

De eerste tien minuten van een theatervoorstelling zijn vaak de beste. Het bedwelmende gevoel dat je op onbekend terrein bent – heerlijk. Het is een kracht die vooral in korte verhalen besloten ligt – maar vanwege de focus op avondvullendheid heb je er daar in het theater niet zo veel van.

De coronacrisis biedt hierin kansen, die Toneelgroep Oostpool met Verhalen van nu heeft aangegrepen. Wekelijks verschijnt op woensdag een nieuwe monoloog online, met telkens dezelfde regisseur (Charli Chung) maar steeds een verschillende schrijver en performer. De enige voorwaarde aan de makers is dat de verhalen zich in ‘tijden van isolatie’ afspelen.

Verpletterend

De eerste aflevering is meteen goed raak. In Spuug (geschreven door Jibbe Willems) is een jonge vrouw aan het woord die smacht naar de aanraking van haar minnaar, een getrouwde man. In een kleine tien minuten laat Willems de vrouw bewegen van een vleselijk verlangen naar een meer existentiële eenzaamheid, die samenhangt met de tussenpositie van de minnares: met iemand zijn die eigenlijk (meer?) van iemand anders is. Op verpletterende wijze laat actrice Jade Olieberg de lust, de pijn en de wrange zelfrelativering van haar personage zien.

De andere twee afleveringen tot nu toe zijn minder sterk. Nat gras van en met Nazmiye Oral voelt meer als een column dan als een theatertekst, ook vanwege de te directe adressering van het publiek (die op video kunstmatiger aanvoelt dan in een live-voorstelling). En Tannine van Bart van den Donker schetst een in potentie intrigerende botsing tussen collectieve verantwoordelijkheid en de vrijheidsdrang van het individu, maar Chung en acteur Chris Peters bouwen op te eentonige wijze naar een crescendo toe, waardoor het egocentrisme van het hoofdpersonage te eendimensionaal blijft.

De diversiteit van de verhalen bewijst echter het grote potentieel van dit experiment, en maakt enorm nieuwsgierig naar de volgende afleveringen.