Recensie

Recensie Theater

Wie hiernaar kan blijven kijken wordt soms beloond

Theater Theaterfestival Spring uploadt nu dagelijks filmpjes van kunstenaars die op het festival zouden staan als corona er niet was geweest.

Still uit Genevieve Murphy, Your Feeling, onderdeel van het online programma van Spring.
Still uit Genevieve Murphy, Your Feeling, onderdeel van het online programma van Spring. Foto Julian Hetzel

In een wereld zonder corona zou op dit moment Spring in volle gang zijn, het theaterfestival dat jaarlijks internationale artiesten naar Utrecht haalt. De organisatie uploadt nu dagelijks filmpjes van kunstenaars die op het festival zouden staan. De bijdragen zijn divers, maar het aanbod voor de echte theaterliefhebber, op zoek naar vernieuwende acts, is beperkt.

Sommige theatermakers kozen voor een video die al op de plank lag: een videoclip van een album dat nog uitkomt (Genevieve Murphy) of een film uit 2006 (Ho Tzu Nyen). Murphy laat haar neus en mond dansen in een choreografie voor het gezicht. Ze trekt ritmisch een lip op, knippert wild met haar ooglid en laat haar wangen opbollen. Het levert bizarre gezichtsuitdrukkingen op, die wonderwel met de muziek samengaan.

In Ho Tzu Nyens bijdrage vertolken jongens in het beklaagdenbankje Queens ‘Bohemian Rhapsody’. De act weerspiegelt rechtszaken die voor de bühne worden gehouden, maar lollige elementen ondermijnen de boodschap, als opeens een koortje opduikt of iemand met een ventilator (‘any way the wind blows’).

Andere video’s maken het moeilijk naar je scherm te blijven kijken, zoals die van Hiroaki Umeda. Je wordt overspoeld door irritante piepjes en bliepjes, die klinken alsof een modem wordt aangezet of een snaar bijna knapt. Tussen televisieruis zie je ondertussen een figuur bewegen. Het is een ongemakkelijk schouwspel.

Nog een kijkuitdaging

Ook het videokunstwerk van Jan Fedinger is een kijkuitdaging. Het is een bewerking van de voorstelling waarmee hij op Spring zou staan. Met duidelijke instructies trekt de kunstenaar je in een vacuüm van felle flitsen en kleurvariaties, die neurologisch moeten prikkelen. Als je kan blijven kijken, zie je een spannend uitgewerkt concept.

Theatergezelschap Dood Paard presenteert een podcast, gemaakt rond hun geannuleerde voorstelling Honger. Het gezelschap ging op zoek naar ‘de redenen van armoede’. In een vastgelopen lift ontspint zich een hoorspel: het gesprek meandert en wordt filosofisch over wanhoop en schaarste, inclusief een diepgravende analyse van ‘Hans en Grietje’.

Une lutte contre la crise van Zora Snake is een van de weinige acts die specifiek aansluiten bij de periode waarin ze zijn ontwikkeld. Snake ontworstelt zich dansend uit een kluwen wc-papier, terwijl Narcisse Slam dicht over de offers van een zorgtaak, expliciet voorbij quarantainetijd.

Indruk maakt ook het filmpje van Marc von Henning. Zijn gedicht zou als video-installatie op het festival te zien zijn: nu dwarrelen de woorden in aanzwellende muziek over je scherm. Het is een ontroerend schouwspel, maar het theaterfestival voelt ver weg.