April 21, 2018 - Indio, California, United States: Yaeji performs at the Yuma stage Saturday at Coachella during weekend two. (Maria Alejandra Cardona / Los Angeles Times/ Polaris) Fotocredit: Foto Maria Alejandra Cardona / Hollandse Hoogte

Foto Maria Alejandra Cardona/Hollandse Hoogte

Producer Yaeji: ‘Vrienden en community zijn mijn grootste inspiratie’

Interview Deze zomer zou de Koreaans-New Yorkse Yaeji langs de grote festivals toeren met haar debuutalbum ‘What We Drew’.

Kathy ‘Yaeji’ Lee (26) brak door met een onwaarschijnlijk dansbare combinatie van zacht gefluisterde poprefreinen in het Koreaans en raps in het Engels over een down tempo housebeat. Ze maakt muziek die zacht, intiem en grappig is; voor je het weet zing je mee met ‘Drink I’m sippin on’ in je beste Mamma Appelsap (Ku-kie-aanie-jaaaa).

De quirky beeldendekunststudent met oma-bril en game-hobby veroverde daarna verrassend snel de harten van de underground technoscene in Brooklyn. Vijf jaar geleden had de in Seoul opgegroeide New Yorker haar eerste dj-optreden bij Technofeminism, het feest van dj Umfang in haar woonplaats Brooklyn. Twee jaar later stond Yaeji op Coachella en Lowlands en maakte ze remixes voor Robyn en Charli XCX.

2020 zou een groot jaar worden voor Lee. Ze zou gaan toeren met haar eerste album What We Drew. De mixtape laat meer zien van de donkere momenten die soms aan haar pop in pasteltinten voorafgaan en is muzikaal gevarieerd. Van de nostalgische titelsong gaat Lee via een goofy autotune-freestyle met vrienden (‘Free Interlude’) naar een clubkraker over to do’s en koken (‘Waking Up Down’), naar kale acid-house met bespiegelingen over gender (‘The Th1ng’) en een new age-outro dat de warmte oproept van zonsopgang na een clubnacht. Maar nu zit Yaeji al een paar weken thuis in quarantaine in Brooklyn, New York.

Eigenlijk zou ze op tournee zijn met dansers en een lichtshow, gemaakt door de hechte groep vrienden waarmee ze zich uitsluitend omgeeft, na frustraties over de muziekindustrie – „Ik voelde me onder druk gezet, dat gebeurt vaker met gemarginaliseerde artiesten.” Titelsong ‘What we Drew,’ is een hommage aan die vrienden. „Ik zat in een periode van transitie, zakelijk en privé toen ik het nummer schreef”, zegt ze met zachte stem via videoverbinding. „Ik woonde alleen in een appartement. Ik had veel tijd om na te denken, net als nu. Daardoor besefte ik dat ik niks zou kunnen doen zonder de mensen om me heen. Mijn ouders zijn zo begripvol ondanks het feit dat ze eerst niet wilden dat ik muziek ging maken. Alle dierbare vrienden die ik dankzij muziek heb gemaakt, betekenen nu zo veel meer dan muziek alleen. ‘What we drew’ gaat over mijn dankbaarheid laten zien aan hen.”

In Korea draait alles om familie, dat is het belangrijkste in je leven. In Brooklyn zijn dat mijn
creatieve vrienden

‘Dankzij degene die naast me lopen / Kan ik doorgaan’ zingt ze in het Koreaans. „Vroeger zong ik in het Koreaans omdat ik verlegen was; nu vind ik het beter bij bepaalde gevoelens passen”, legt ze uit. In de videoclip zien we Yaeji en haar grootvader in gesprek langs de rivier. „Mijn grootvader heeft me het grootste deel van mijn jeugd opgevoed omdat mijn ouders altijd aan het werk waren.” Haar vader neuriet een melodie aan het begin. „Hij stuurt eens per maand audio-opnames. ‘Ik heb drums voor je gevonden’, zegt hij dan. ‘Misschien kan je er wat mee.’ Het is heel lief.”

„Vrienden en community zijn mijn grootste bron van inspiratie”, zegt ze. „In Korea draait alles om familie, dat is het belangrijkste in je leven. Hier is dat hetzelfde voor mij: de gemeenschap die ik in Brooklyn heb opgebouwd is het allerbelangrijkste.”

Vroeger luisterde ze in haar eentje op haar kamer in Seoul naar Amerikaanse hiphop van A Tribe Called Quest en Missy Elliott. Via muziek vond ze later een nieuwe gemeenschap wereldwijd. Bevriend performance-artiest Victoria Sin uit Londen vroeg ze teksten te schrijven bij ‘The Thing’. ‘What if we are all the same thing? What if we were all the same being?’, vraagt ze daarin. Lee: „Er zijn zoveel regels over seksualiteit en genderrollen maar Victoria Sin daagt ons uit om die af te breken en het meer te zien als fluïde. Dat zijn onderwerpen waar ik zelf ook veel over nadenk als persoon van kleur en femme in de Verenigde Staten.”

In de video van ‘What we drew’ zien we Yaeji’s vaste groep van creatieve vrienden met een gigantische ui. Het idee ontstond toen vriendin en regisseur Dawnqmentary en fotograaf Dason Hahn haar opzochten in New York. „Ze zagen een gigantische prei in de keuken. Dason herinnerde me dat we vroeger op de basisschool in Korea een experiment deden met een ui. We deden er twee in een beker. We gaven ze elke dag water. Tegen de een zeiden we elke dag ‘Ik hou van je’ en tegen de ander ‘Ik haat je’. Terwijl de een veel sneller groeide, verschrompelde de ander. Dat is zo perfect als metafoor.”