Onderschat door filmrecensent André Waardenburg: ‘La grande bellezza’

Onterecht ondergewaardeerd Sentimenteel gedoe in flashbacks of precies de juiste snaar?

‘La grande bellezza’ van Paolo Sorrentino
‘La grande bellezza’ van Paolo Sorrentino Foto Gianni Fiorito

Bijna tien jaar geleden suggereerde een collega in een voor/tegen-recensie dat ik een hart van steen moest hebben. Het betrof de film Blue Valentine (2010). Hij was voor (vier ballen), ik tegen (één bal). De collega bedoelde het (hopelijk) schertsend, toch had hij een punt. Ik was jarenlang allergisch voor films met rauwe emoties. Voor films die op het randje van sentiment balanceren en er in mijn ogen overheen gingen. Met vals sentiment tot gevolg. En daar walgde ik van.

Inmiddels ben ik de vijftig gepasseerd en ervaar ik wat meer vijftigplussers ervaren: om het minste geringste schiet het gemoed vol. Laatst gebeurde het weer, bij het zien van de meesterlijke BBC-serie Normal People, naar het veelgeprezen boek van Sally Rooney. Mijn vriendin keek naar rechts: „Zit je nou weer te huilen?” Mijn smoesje dat ik door de aanhoudende coronacrisis wat labieler ben prikte zij meteen door.

Zo vond ik ook La grande bellezza (2013) erg tegenvallen toen ik die voor het eerst zag. Prachtig gefilmd, dat wel. Maar wat een sentimenteel gedoe, met die flashbacks naar de tijd dat hoofdpersoon Jep nog gelukkig was met zijn eerste liefde.

Lees hier de oorspronkelijke recensie van ‘La grande bellezza’

Dezer dagen kijk ik naar de serie The New Pope, gemaakt door Paolo Sorrentino, de regisseur van La grande bellezza. Opnieuw schitterend gefilmd. Het prikkelde mij om zijn film uit 2013 opnieuw te bekijken, ook al omdat ik los van Bellezza een groot liefhebber ben van zijn werk. Schijfje in de dvd-speler, kijken. En ja hoor, het onvermijdelijke gebeurt. Precies bij de flashbackscènes die mij eerder zo stoorden, voel ik de tranen opwellen. En als Jeps beste vriend zegt dat ‘nostalgie het enige gevoel is dat overblijft voor diegene die geen vertrouwen in de toekomst heeft’ rolt er een traantje over mijn wang. Ik voel mijn vriendin weer opzij kijken. „Corona zeker?”