Recensie

Recensie Film

‘Goud’ kleurt braaf tussen de arthouse-lijntjes

Arthouse Turntalent Timo wordt gekoeioneerd door zijn vader, die zijn gefnuikte aspiraties op zijn zoon projecteert. ‘Goud’ werpt interessante vragen op, maar zou wat meer lef en karakter kunnen gebruiken.

Turner Timo (David Wristers) en zijn vader Ward (Marcel Hensema) streven naar de top in ‘Goud’.
Turner Timo (David Wristers) en zijn vader Ward (Marcel Hensema) streven naar de top in ‘Goud’.

Turntalent Timo (David Wristers) droomt van de Olympische Spelen. Of droomt zijn vader Ward (Marcel Hensema) daarvan, een voormalig turner die in de rolstoel belandde? Ward drilt en koeioneert Timo, is dwingend afhankelijk: zie hoe Timo pa’s lichaam moet controleren op doorligwonden.

Gebroken vader projecteert gefnuikte aspiraties op zijn zoon – tot de handen van fysiotherapeute en moeder Irene (Loes Haverkort) barsten slaan in Timo’s gedrevenheid. Je spant alles aan, zegt ze. Dat is niet goed. Timo’s lichaam hunkert niet alleen naar tucht en staal, maar naar koestering. Hij moet zijn eigen motivatie vinden. Of presteert hij juist door seksuele energie te blokkeren?

Het zijn best interessante vragen die Goud opwerpt; debutant David Wristers – zelf turner – draagt de film met een kwetsbaar soort vervreemding. Maar de film kleurt wel wat braaf tussen de arthouselijntjes. De camera dicht op de huid van Timo, tactiele details: check. Hou filmmuziek, lyrische slow motion, drama en uitleg smaakvol schaars: check. Laat beelden impliciet het verhaal vertellen: check.

Als je zo weinig expliciet maakt zeg je niets stoms. Maar ook niet noodzakelijk veel interessants. Goud is goed uitgevoerd nederminimalisme, maar kan meer lef en karakter gebruiken.