De interactieve film werkt het best bij pretentieloze comedy

In interactieve films bepalen kijkers zélf hoe het afloopt. Daarmee komen makers tegemoet aan kritische kijkers die op internetfora helemaal losgaan. Niet elk genre blijkt hiervoor geschikt.
In Kimmy vs. The Reverend bepalen kijkers zelf de verhaallijn. Beeld Netflix
In Kimmy vs. The Reverend bepalen kijkers zelf de verhaallijn. Beeld Netflix

Breaking Bad, aflevering 62. Het lijkt over en uit voor Walter White alias drugsbaron Heisenberg (Bryan Cranston). Of toch niet? Er is namelijk óók een einde waarin Cranston ontwaakt uit een boze droom als Malcolm uit Malcolm in the Middle. Hij vertelt zijn vrouw over zijn verschrikkelijke nachtmerrie, waarin hij een meedogenloze drugsbaron was die letterlijk over lijken ging.

Aldus een daadwerkelijk opgenomen, alternatief einde voor de dvd van het laatste seizoen van hitserie Breaking Bad (2008-2013). Een lollig gebbetje om de fans een laatste plezier te doen. Er viel dan ook weinig af te dingen op de laatste afleveringen van Breaking Bad, en op online fora zul je daarom relatief weinig geklaag van boze fans tegenkomen.

Lees ook: Aan de haal met je held in ‘fanfictie’

Het kan ook tegenvallen. Lost, Dexter, House of Cards, How I Met Your Mother, en zelfs Game of Thrones: series die in de eerste jaren een tamelijk smetteloze reputatie opbouwden, maar die te grabbel gooiden in de finale. Dat brengt sommige fans ertoe zélf alternatieve eindes te bedenken. Online wemelt het van die alternatieve scenario’s. Een fan bedacht liefst veertig (!) nieuwe eindes voor Dexter.

Tricky business dus, die afsluiting van een serie. Wellicht biedt de aanpak van de kleurrijke musicalcomedy Unbreakable Kimmy Schmidt uitkomst. In deze interactieve film bepalen kijkers zélf hoe het afloopt. Het verhaal draait om de goedlachse, naïeve Kimmy (Ellie Kemper), die jarenlang in een bunker heeft vastgezeten met drie andere vrouwen en een dominee (John Hamm) die ze naar eigen zeggen behoedde voor een ‘apocalyps’. De afsluitende Netflix-film Kimmy vs. The Reverend brengt ons terug naar waar het allemaal begon, wanneer Kimmy ontdekt dat de inmiddels gedetineerde dominee waarschijnlijk nóg een schuilkelder vol argeloze jonge vrouwen heeft. En dat terwijl Kimmy zelf net op het punt staat om te trouwen met de Britse prins Frederick (Daniel Radcliffe).

De film verscheen overigens vorige week al op de Amerikaanse Netflix, maar is in Europa nog even uitgesteld omdat Netflix naar eigen zeggen de veiligheid van de stemacteurs voor de nagesynchroniseerde versies wil garanderen. De verwachting is dat de film op korte termijn alsnog verschijnt, maar Netflix noemt vooralsnog geen concrete nieuwe datum.

Doolhof van scenario’s

Voor Netflix is het in ieder geval een volgende stap in de interactieve wereld. Eind 2018 werd een eerste voorzichtige poging gedaan met Black Mirror-special Bandersnatch. De kijker werd hierbij een soort gamer, die zelf de richting van het verhaal kon bepalen, resulterend in vijf verschillende eindes, met oneindig veel verschillende wegen. Meer een gimmick dan interessante nieuwe uitvinding, maar voor Netflix geenszins reden om te stoppen met interactieve plannen.

Waar het bij Black Mirror slechts half slaagde, lijkt de pretentieloze comedystijl van Kimmy zich beter te lenen voor interactief spel. Grap en onbezorgdheid gingen daar immers vóór een uitgekristalliseerd plot. In Black Mirror, daarentegen, verdwaalde de kijker/gebruiker vooral in een doolhof van lang niet altijd boeiende scenario’s. In Kimmy vs. The Reverend kunnen gebruikers de bruidsjurk kiezen, bepalen of ze naar bed gaat met haar vriend, et cetera. Het interactieve karakter biedt de makers daarmee vooral de mogelijkheid tot een spervuur aan grappen, en dat is schrijvers als Tina Fey (30 Rock, Saturday Night Live) toevertrouwd.

Vraag blijft wel of het echt zo leuk is om zelf het einde te bepalen. Tegenover elk waardeloos slot à la Lost of Dexter staat immers een weergaloos einde van The Sopranos, Twin Peaks of Six Feet Under.