Opinie

Zeeën van lege stadionstoeltjes

Wilfried de Jong

Alle hoop is gevestigd op de Chinese thermometer van de buurvrouw van Louis van Gaal. Hij liet tijdens Studio Sport weten dat ze dat ding vlak voor een bezoekje op zijn ‘kop’ richt. Testen en een vaccin, dat zou volgens Van Gaal kunnen helpen om een stadion mogelijk weer vol met publiek te krijgen.

Tot zover de wensdroom.

De werkelijke situatie rond het voetbal was zichtbaar in Duitsland. Daar rolde de bal weer over de velden en dat was meteen wereldnieuws.

Voor mij was het even geleden dat ik zo lang naar beelden uit Duitsland keek. Na een paar journaalminuten ben ik meestal wel voorzien; Angela Merkel achter een microfoon, een wolf met plannen om de grens over te steken of het vliegveld van Berlijn dat eindelijk af is.

Maar de afgelopen dagen tuurde ik uren naar de lege voetbalstadions in Dortmund, Keulen en Berlijn.

Uitzicht op zeeën van lege stoeltjes, meters beton met dranghekken erop.

Zonder publiek in een stadion is het voetbalspel ontdaan van energie, van hitsigheid. Dat werd me snel duidelijk bij de derby Borussia Dortmund tegen Schalke 04. Een onterechte strafschop wordt onterechter door scheldend publiek, een doelpunt in de kruising zoveel mooier met gejuich dan alleen het kille fluitje van de scheidsrechter ter goedkeuring.

Vanaf de bank keek ik naar een klinisch spelletje op een groene mat. Af en toe werd er een strakke lijn getrokken, een enkele speler durfde een parabool aan. Aardig voor een wiskundige. Maar vaak zag ik een hoop gekras. Als de ergernis van het publiek dan niet te horen is, kijk je in stilte naar de totstandkoming van een slechte kindertekening.

De slogan van de Bundesliga stamt nog van vóór de pandemie: ‘Football as it’s meant to be’. Het uitspelen van de competitie is nu toch vooral bedoeld voor de clubs, om de gelden van de televisierechten in hun kas te krijgen.

Het coronavirus dwong de teams tot een andere manier van doen. Met de mondkapjes nam niet iedereen het zo nauw, hier en daar bleef de neus vrij en een assistent-trainer had met elastiekjes een lichtblauwe baard aan zijn kin hangen. Na zijn goal voor Dortmund juichte spits Haaland als een moderne solodanser in het theater.

Aanraken was uit den boze, al hoorde iemand finaal onderuit schoppen nog altijd tot de mogelijkheden.

Louis van Gaal vertelde dat hij geen ‘signaal’ op zijn televisie kreeg om de Duitse derby te zien en moest uitwijken naar de wedstrijd Leipzig tegen Freiburg. „Niet om aan te zien, ze moeten het echt aantrekkelijk gaan maken voor de kijker thuis.”

Van Gaal dacht aan mensen digitaal intekenen op de tribune, enthousiast gejuich laten horen via de speakers in het stadion. Hij werd zichtbaar enthousiast van zijn eigen ideeën en kreeg een gloed op zijn voorhoofd.

Het werd tijd voor een thermometer, een gewone Hollandse welteverstaan.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.