Recensie

Recensie Muziek

Storioni Festival Thuis als weerwoord op de Brabantse kaalslag

Het digitale Storioni Festival Thuis vormde een krachtig antwoord op de dreigende kunstverschraling in Brabant.

Het Storioni Trio
Het Storioni Trio Foto Storioni Trio

Vier ras-Brabanders bewezen zondagmiddag dat de kaalslag in de kunst vooral woekert in de hoofden van het nieuwe provinciebestuur, dat afgelopen week begon aan een politieke vendetta tegen de cultuur. Maar alles van waarde blijkt gelukkig verre van weerloos. Dat liet het Storioni Trio vier dagen lang horen in een digitale versie van zijn jaarlijkse kamermuziekfestival.

Zondag schoof bandoneonist Carel Kraayenhof – geboren langs de oevers van de Tongelreep in Aalst – aan voor een van de vier mini-concerten. Muziek en cultuur, benadrukte hij, mogen niet verdwijnen in de vergetelheid. Het viertal onderstreepte die woorden met magistraal samenspel in de tango Oblivion van Astor Piazzolla: bandoneon, cello en viool gaven de klagende en tegelijk krachtige melodie aan elkaar door. Schoonheid en betekenis stelden zich in hun onvergankelijkheid teweer tegen de tijdelijkheid en het cynisme van de politieke eerzucht, dat in Brabant cultuursubsidies na 2022 geheel wil afbouwen „richting het nieuwe normaal”.

Uiteraard ademden de vier optredens niet de feestelijke atmosfeer die jaarlijks het Storioni Festival omhult. Niettemin baadde de muziek in spelplezier, hier was de homo ludens in optima forma aan het woord. In het openingsconcert bracht het dartelende Storioni Trio – in Mendelssohn, de jonge Beethoven en Haydn – een lofzang aan de levenslust.

De liederen met bariton Henk Neven boden meer overpeinzing: een eenzame wandelaar die de maan toezingt bij Schubert; Beethoven schetste een Schotse schone die de dood van haar vader en drie broers beweent, en toonzette een vaarwel aan het lawaaiige stadsleven. Health, liberty and rest, the silent joys of simple minds, zong Neven (Gezondheid, vrijheid en rust, de stille vreugden van de eenvoud). Kunst kan dan eeuwen oud zijn, maar is nooit geschiedenis – zij weerspiegelt altijd het nu. En daarom zullen we ons Piazzolla – in tegenstelling tot de Brabantse vrije tijd gedeputeerde Wil van Pinxteren – blijven herinneren.