Opinie

Saxofoonvouchers

Christiaan Weijts

Het was vrolijk wakker worden donderdagochtend, met beelden van fietsers, slalommend tussen de geparkeerde KLM-Boeings op landingsbaan van Schiphol. Met een simpel houten bruggetje waren de Greenpeace-activisten een slootje overgestoken, en daar zwierden ze, met uitgestoken vlaggetjes.

Het kwam door die fietsen. Ineens herinnerde ik me een al even vrolijke passage uit de persconferentie van de avond ervoor: „Kinderen gaan op de fiets naar school. Oók in de regen. Daarin gaan we weer een beetje terug naar de jaren vijftig.”

Mieters, dat was het! Al vanaf het begin was ik de quarantaine-verordeningen in gedachten gaan herhalen met een polygoonstem („Vanaf vandaag stoppen wij in Nederland met het schudden van handen”). Trein en tram zijn alleen voor witte boorden en pleegzusters. Dit is de tijd van Marshallplannen en solidariteit.

Ik las dat het Beneluxparlement de onderlinge grenzen van de eigen lidstaatjes wil openen voor vakantiegangers.

Het Beneluxparlement! Die verrukkelijk jaren-vijftig-salon komt uit de vitrinekasten gestrompeld om ons met deugdelijke canvastentjes de Ardennen in te sturen. Reuzegoed voor de eetlust. Het postcoronale bestaan wordt één lange aflevering van Andere Tijden.

Vliegreizen wordt weer iets voor de allerrijksten. De lowbudgetvlieger die zich nu met een voucher laat afschepen is stapelmesjogge. Want wat is die nog waard, straks in de jaren vijftig? Evenveel als een cadeaubon van V&D.

Over die vouchers ging het ook in die persconferentie. Europa hamert op het consumentenrecht op geldteruggave. Maar Rutte wil dat we „allemaal een beetje solidair zijn”, zoals je ook „de saxofoonleraar” doorbetaalt.

Mooie vergelijking. Behalve dan dat we die blauwe Boeings al tamelijk royaal steunen middels onze blauwe envelop. Behalve dan dat die muziekleraar gewend is aan schaarste en nu al helemaal langs de financiële afgrond wankelt en zich desondanks hartstochtelijk blijft inzetten voor zijn leerlingen.

Onze premier over de Europese Commissie: „Als ze geen proces beginnen, kunnen we nog even door met die vouchers.” Gloeiende nonsens. De mentaliteit van de zwartrijder die weet dat er toch niet wordt gecontroleerd.

‘Geen poen zonder groen’, luidde het spandoek van Greenpeace. Een volstrekt redelijke eis: vergroening als voorwaarde voor staatssteun. De actie herinnert ook aan onze eigen macht. Wij kunnen de vliegtuigindustrie failliet laten gaan en de muziekleraar redden.

O ja, de solidariteit van de jaren vijftig is terug. Behalve dan dat de overheid niet meer bepaalt naar wie die moet uitgaan. We kunnen zelf nadenken, nietwaar? Kies zelf voor wie je bankje speelt met vouchers.

Bij rijk en arm hoor ik de laatste weken om me heen: „Al die vliegreizen, dat moet straks echt voorbij zijn!” Vooruit dan. De paden op, de lanen in. En vergeet je saxofoon niet.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.