Recensie

Recensie Theater

Leuke vondsten in live gespeelde Skypevoorstelling

Online theater De dappere poging van studenten van de Arnhemse Toneelschool en Toneelgroep Oostpool om een online voorstelling te produceren laat zien hoe moeilijk het is om Skypetheater te maken.

Emma Vermeulen in de Skypevoorstelling ‘Decamerone 2020’ van Toneelgroep Oostpool en ArtEZ Toneelschool.
Emma Vermeulen in de Skypevoorstelling ‘Decamerone 2020’ van Toneelgroep Oostpool en ArtEZ Toneelschool.

De coronamaatregelen zijn voor alle theatermakers een uitdaging, maar sta even stil bij de hachelijke positie van toneelschoolstudenten, wier toch al onzekere arbeidsomstandigheden nu geheel op losse schroeven staan. En nog afgezien van de vraag wat er na deze crisis van het podiumkunstenveld over is: hoe kun je je een positie in de sector verwerven als je niet eens het podium op mag om je kunsten te laten zien? Er zit niets anders op dan op extreem korte termijn volledig nieuwe vormen uit te vinden om alsnog je publiek te kunnen bereiken.

De derdejaarsstudenten van de ArtEZ Toneelschool pakten de handschoen op. De jaarlijkse coproductie met Oostpool vindt dit jaar online plaats, in de vorm van een live gespeelde en gemonteerde Skypevoorstelling waarbij alle acteurs steeds recht de camera in kijken. De makers baseerden een nieuwe tekst op het klassieke Decamerone, waarin een groep jongelingen zich tijdens de builenpest in quarantaine opsluit en elkaar verhalen vertelt om de verveling te verdrijven.

Tussen wal en schip

Niet het meest oorspronkelijke idee (HNT en ITA bedachten het ook al), maar de spelers zetten het stuk zo veel mogelijk naar hun eigen hand door hun persoonlijke beslommeringen en twijfels in tijden van sociale distantie in het stuk te verweven. Het probleem is dat de voorstelling daarmee tussen wal en schip terecht komt: de taal is van iedere literaire kwaliteit ontdaan maar de directheid die dat oplevert, staat slechts ten dienste van banale observaties en clichématige overpeinzingen. Het is een terugkerend probleem dat studentenvoorstellingen van acteursopleidingen vooral over toneelschoolstudenten gaan, maar in tijden van een internationale gezondheidscrisis voelen de existentiële vragen die de spelers zichzelf stellen wel heel erg navelstaarderig. Als vanzelf vat je zo sympathie op voor Filostrato (Derron Lurvink), het chagrijn van het stel, die zich kapot ergert aan het oppervlakkige gekeuvel en geklaag van zijn huisgenoten-tegen-wil-en-dank.

Maar het is niet alleen de tekst die het de spelers lastig maakt om de afstand tot het publiek te overbruggen: het is ook de vorm. Ondanks wat leuke vondsten (een fles wijn die van scherm naar scherm wordt doorgegeven, een wat ongemakkelijke striptease) is de vorm van zeven acteurs die zittend de camera in staren te eentonig om lang te blijven boeien. Het is de makers niet aan te rekenen dat ze er niet meteen in geslaagd zijn het wiel op bevredigende wijze opnieuw uit te vinden, maar Decamerone 2020 laat vooral zien dat Skypetheater nog niet zo eenvoudig is.