Opinie

Ik ben artiest

In 010

Ik weet niet of het u bekend was, maar ik ben artiest. Ja, het was voor mij ook een verrassing. Ik ontdekte het toen ik mezelf onlangs googelde en stuitte op Artiestenburo 2010. Daar stond ik tussen de hiphoppers, mimespelers, dansers, carnavalszangers, en vele anderen. En niet de geringsten: Hans Klok, de gebroeders Jussen, Marco Bakker!

Enthousiast besloot ik mezelf meteen te boeken. Onder de naam Peters belde ik naar het bureau in Almere, zoals bekend het Hollywood der Lage Landen. „U heeft interesse in Willem Pekelder?”, klonk het. „Dan verbind ik u even door met een collega, die van die tak net iets meer weet dan ik.” Ik zat dus in een tak! Spannend! Welke tak zou het zijn?

Pauzemuziek galmde door de hoorn: „Er is meer tussen hemel en aarde.” Wat een toepasselijk lied nu ik op wonderbaarlijke wijze artiest was geworden! „Ach, mijn collega is er niet. Voor welke gelegenheid wilde u Willem Pekelder boeken?” „Voor een groep vrinden”, antwoordde ik geaffecteerd. „By the way, wat kán artiest Pekelder precies?” „Ik stuur u een offerte, daar staat alles in.”

Een dag later gleed de offerte al in mijn inbox. Met bonkend hart ging ik op zoek naar wat ik allemaal in mijn mars had. „Hartelijk dank voor uw interesse in een lezing van Willem Pekelder”, begon de mail. Een lezing, viel dát vies tegen? Ik was toch artiest?! Maar het vervolg klonk hoopvol: „Willem kan prima op maat werken”, stond er. En: „Door middel van een telefonische werkbespreking neemt hij informatie tot zich.” Goh, dat riekte toch al behoorlijk naar glamour en glitter. Om over de gage nog maar te zwijgen. „U moet rekening houden met een prijs van tussen de 2.000 en 5.500 euro exclusief BTW en de benodigde faciliteiten.” Kassa!

Waar zouden mijn lezingen over gaan? Ik maakte de bijlage open en…stond versteld. „Journalist Willem Pekelder kijkt achter de schermen van de media en onthult wat er werkelijk speelt.” Dat was verdorie precies de tekst waarmee ik me jaren geleden had ingeschreven bij de Speakers Academy in Rotterdam. Ik belde de Academy en kreeg te horen: „Wij weten van niets.” Gewoon gejat, dus.

En zo kwam binnen één minuut een abrupt einde aan de kortstondigste artiestenloopbaan ooit.