Recensie

Recensie

De eerste Golf met een gedragsprobleem

Autotest Volkswagen heeft een degelijke dienstfiets omgebouwd tot iPad met ADHD, schrijft .
Bas van Putten in de Volkswagen Golf
Bas van Putten in de Volkswagen Golf Foto Merlijn Doomernik

Dat nieuwe Golfje speelt paniekvoetbal cum laude. Assistentiesystemen luiden via het digitale dashboard permanent de noodklok. Tikje te links op de rijbaan? ‘Rijdt u alstublieft op het midden van de weg!’ Aanhoudende overtredingen van de despotische gedragscodes? Aanzwellende piepjessalvo’s en uitroeptekenalarmisme. ‘Stuur Overnemen!’ - terwijl je dat rotsvast in de hand had.

Hij is ook slecht in direct vindbare uitknoppen. De uitschakeling van de hyperirritante baanwisselverklikker wordt een desperaat trial-and-erroroffensief. Sloop die troep eruit, VW. Het is mooi geweest met de bedilzucht. We zijn volwassenen.

Maar wat rijdt hij weer verrukkelijk normaal. De achtste generatie van VW’s kaskraker stuurt, zit en voelt als een Golf. Ik snap weer waarom ik ooit twee nieuwe Golfjes kocht. Zo degelijk, zo onnadrukkelijk voortvarend. Voor zover dat kon, is hij wederom ietsje stiller en comfortabeler dan de vorige. Al dat nieuws is geen nieuws en moet dat ook niet zijn. Een Golf heeft maar één taak: door dik en dun zichzelf te blijven.

Toch is de nieuwe een cultuurschok. Dit is de eerste Golf met een gedragsprobleem. Er is een treitervirus in gekropen, dat hem muteerde tot een onvoorspelbaar organisme. De auto die je altijd 100 procent onder controle had heeft een anarchistisch eigen willetje ontwikkeld. Oorzaak is, nog meer dan de actieve veiligheidssystemen, de verregaande digitalisering van een tot nu toe oerlogisch analoge auto. Op het dashboard is behalve op het stuur en een paar semi-tiptoetsen voor licht en achterruitverwarming na, onpraktisch op één hoop geveegd links bij het raam, geen normale schakelaar meer te vinden. In die opruimwoede is iets goed verkeerd gegaan. Alle bedieningsfuncties zijn ondergebracht in een touchscreenportaal dat soms zonder enige aanleiding actief wordt. Opeens kleurt, zonder dat ik daarom heb gevraagd, de sfeerverlichting op het dashboard rood. Is mijn hand ongemerkt in de buurt geweest van een icoon op een aanraakscherm? Heb ik bepaalde knoppen op het stuur verkeerd begrepen? Of de sprekende boordcomputer vraagt uitnodigend ‘wat wilt u doen?’, terwijl je hem er niet om had gevraagd je dat te vragen. Misschien raakte je op het stuur per ongeluk het knopje dat de spraakbediening activeert? Geen. Idee.

VW overspeelde zijn hand met een mislukte revolutie. Overal loert het gevaar van ongewenste touchscreenintimiteiten. Een van de hinderlijkste risicogebieden is het vensterbankje onder het multimediascherm, een aanraakregelbalk voor de instelling van interieurtemperatuur en audiovolume. Voor harder en zachter, kouder en warmer laat je je vinger van links naar rechts en andersom over de richel glijden. Retecool, maar door de fysieke nabijheid van het touchscreen een brandhaard van onbedoelde contactmomenten.

Maak er een knop van!

Nog iets: waar zit de aan- en uitknop voor de airco? In het scherm. Maar hoe vind je het menu voor de klimaatbeheersing? Na wat gevinger op de gok is daar eindelijk het virtuele ventilatiecluster met een simpel airco-tiptoetsje. Haal het eruit! Maak er een knop van! Zoals vroeger! Volkswagen heeft een degelijke dienstfiets omgebouwd tot iPad met ADHD. Met het verschil dat Apple wél weet hoe je zo’n systeem bedieningsvriendelijk ontsluit. Vermoeid gedenk ik mijn oude Golfs, die met een handvol onverslijtbare knoppen blind hun baas gehoorzaamden. Duitsers die modern doen; het is vragen om ellende.

Volgende keer beter. Als die komt. Waar moet het heen met een nieuwe Golf in het debuutjaar van de ID.3, de naar verluidt door softwarebugs geteisterde elektrische Volkswagen waarvan het merk met een per week afnemende geloofwaardigheid blijft beweren dat hij deze zomer in de showroom staat? Waarom is de Golf er überhaupt nog? Als Plan B voor VW-fundi’s die elektrisch niet zien zitten? Of rekent VW in het geniep op een fossiele renaissance, en is de schijnbaar doodlopende weg de U-bocht naar het oude normaal?

Niet normaal is trouwens wat hij kost. De testauto maakt het met een prijskaartje van 45 mille wel heel bont voor een simpel een-punt-vijfje en wat hippe opties. Wel verdien je aan de pomp een fors deel van die investering terug. De Golf is onvoorstelbaar zuinig. Met een 48 volt-accu en periodieke cilinderuitschakeling reed ik bijna 1 op 22, beter dan de fabrieksopgave. Dit eco-Golfje glipt nog tien jaar soepel door de mazen van Green Deals en milieuzones. Daarmee lijkt deze elitehatchback met zijn nodeloze softwaretrammelant een curieuze generale pauze in een energietransitie waarvoor VW inmiddels tientallen miljarden heeft gereserveerd. Wonderlijk.