Thuiskok.

Zonnige ode

Een keer ben ik in Californië geweest. Met mijn toenmalige dierbare collega Nel vlogen we naar Los Angeles om regisseur David Lynch te interviewen. We logeerden in een sympathiek hotel vlak bij de beroemde Sunset Boulevard, waar in de jaren zestig en zeventig sterren als David Bowie en Mick Jagger verbleven, zo werd ons trots verteld, en verlengden het verblijf met een paar dagen om de stad en omgeving te verkennen.

Zo overzichtelijk en ‘loopbaar’ als New York is, zo groots, weids en ongrijpbaar Los Angeles. Een dag huurden we een auto en reden naar Malibu, waar we in een hut bovenaan het strand de grootste kreeft ooit aten en achter ons een jongedame tegen haar tafelgenoot hoorden zeggen dat het haar doel was om duizend dollar per dag te verdienen. We bezochten de pier van Santa Monica, aten taco’s aan Venice Beach, ijsjes in The Grove en reden met grote ogen langs Rodeo Drive waar de rijken hun designertassen, kleding en schoenen kopen.

Het warme klimaat en de gulle zon maken veel mooier. Het leven lijkt vrolijker en lichter als mensen zich op rolschaatsen verplaatsen en het strand nooit leeg is. Maar voorbij dat zonovergoten oppervlak van rijkdom, goed verzorgde lijven en blinde ambitie is er ook een ander Los Angeles: dat van de achtergestelde buitenwijken met veel armoede en weinig perspectief. Ook die bezochten we en het contrast tussen rijk en wit en arm en gekleurd is schrijnend.

Ondanks die grote kloof weten die biculturele gemeenschappen via hun keuken een belangrijke stempel te drukken op de Californische cultuur. Want de Californische keuken is eerst en vooral een bonte verzameling van wereldkeukens, dat zie je ook goed in het boek California Dreamin’ van Vivian Lui: Mexicaanse taco’s, Koreaanse kimchi, sushi met knapperige rijst, maar ook de Californische rolls, populaire bowls, het inmiddels alomtegenwoordige bananenbrood en shakes.

Kortom een hedendaags kookboek dat de culinaire cultuur van de Amerikaanse staat mooi weet te vangen, en een zonnige ode aan Californië dat haar eigen oogst koestert en haar multiculturaliteit, ondanks de ongelijkheid, trots uitdraagt.

De gerechtfoto’s lijken die warme Californische zon uit te stralen. Echt een boek om de zomer mee te vieren.