Opinie

Hekken

Marcel van Roosmalen

Een paar weken geleden zat ik met huisarts Marion de Bruin bij het programma Op1 om te praten over haar vader en mijn moeder die in een verzorgingstehuis voor dementerende ouderen in Mook zaten dat vanwege corona werd ontruimd. Haar vader overleed kort na die uitzending, de schim van mijn moeder verblijft op een tijdelijke locatie in Groesbeek.

En er is een onderzoekscommissie.

We werden uitgenodigd door de directie van de zorggroep.

Strijdbaar was het woord niet, het was nieuwsgierigheid die ons naar het hoofdkantoor dreef.

Een vrouw achter een laptop, een man met opvallend horloge.

Voor elk een glas water, condoleances voor Marion, blikken van verstandhouding waar geen eind aan leek te komen. Een lang gesprek over goede intenties en een falende uitvoering. De zin ‘ik hoor wat je zegt’ bleef hangen. De directie stak de hand ruimschoots in eigen boezem, zo diep dat ik op een gegeven moment dacht: haal ’m er nu maar weer uit.

Wat wilde ik nog van deze mensen?

Wat wilden ze van mij?

De best mogelijke conclusie was dezelfde als na alle rampen: niemand had het zo gewild, maar het was wel gegaan zoals het ging. Na afloop was ik murw, we reden naar de tijdelijke locatie van mijn moeder waar nu weer een buikgriepvirus was uitgebroken.

Mijn moeder werd er met de beste intenties weer voor het raam gezet. Herhaling van zetten.

Dit was dan toch echt de laatste keer ‘contactloos bezoek’, ik was uitgezwaaid.

Ze sprak in de telefoon die voor haar mond werd gehouden.

„Waarom kom je niet langs?”

Ja Jezus, dacht ik, ik sta hier, beneden, kijk dan!

De iPad-zuster in de beschermende kleding zei het ook: „Uw zoon staat beneden!”

Ze keek naar buiten.

„Is hij gescheiden?”, vroeg ze aan de iPad-zuster. „Die vrouw hoort er niet bij, toch?”

Dan een opsomming van klachten, variërend van ‘wat is er toch aan de hand?’ tot ‘Ik snap er niets van’.

Weer die opmerking dat ik vooral een keer langs moest komen.

De iPad-zuster: „Zwaai maar.”

Dan de aftocht over dat gazon, de zinloosheid van alles overviel me, het was duidelijk dat goede intenties verliezen van regelgeving. Een vriend stuurde me een artikel uit De Telegraaf over een verzorgingstehuis in Dieren waaromheen ze hekken hadden geplaatst om familie buiten te houden. Ik hoop dat dat op last van Hugo de Jonge overal gaat gebeuren, dan is het zichtbaar.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.