Een aardbeien-kwarktaart, voor virtuele Moederdag

Janneke kookt Een mooie roze, met aardbeien erin én aardbeien erbovenop.

Foto Merlijn Doomernik

Mijn moeder was jarig en dat vierden we met een virtueel feestje. Zij en mijn vader zaten achter de computer in Maassluis. Zus, zwager en hun twee tieners dito in Alkmaar. Broer, Franse schoonzus en hun tweeling belden in vanuit hun Normandische datsja. Zonen en ik vierden mee vanuit Den Haag.

Het was grappig hoe elk gezin z’n eigen ideeën had over welke versnaperingen horen bij een feestje aan het einde van de middag. In Frankrijk is het dan tijd voor de goûter, dus stond er een tarte aux pommes en een kan koffie op tafel. In Den Haag dronken we thee en snoepten chocola. In Alkmaar was er chips en cola. De ouwelui waren de enigen die de vijf in de klok respecteerden en hadden zichzelf een glas rode wijn ingeschonken. Zij hadden het meest gelijk, vond ik.

Mijn schoonzus begon erover hoe bizarre ze het vond dat Nederlanders elkaar feliciteren met de verjaardag van iemand anders. Pourquoi in hemelsnaam? We moesten haar het antwoord schuldig blijven. Dit is nu eenmaal een even onverklaarbare als rare gewoonte. Vervolgens hadden mijn broer, zus en ik er wel enorme schik in haar te schetsen hoe een verjaardag vroeger bij ons thuis verliep.

De kring van bank, fauteuils, eetkamer- en tuinstoelen in de woonkamer. Iedereen die, inderdaad, iedereen feliciteerde. Mijn vader die rondging met een drankenlijstje – sherry, cognac, Martini, rode wijn, droge witte en zoete witte wijn, bowl, druivensap – en hoe hij daar dan vinkjes achter zette. De glaasjes met sigaretten op tafel. Hoe blauw van de rook het stond. Hoe niemand het ooit nodig vond om van plaats wisselen, of om überhaupt te bewegen.

En hoe wij kinderen verveeld rondhingen in de keuken en ons misselijk aten aan gevulde eieren, ham-aspergerolletjes en dadels met spek. Eens in het kwartier of zo werden we door onze moeder de kamer ingestuurd om rond te gaan met die hapjes. Als iemand ons destijds had voorspeld dat je in de toekomst verjaardagen ook virtueel kunt vieren, waren we onmiddellijk in de tijdmachine van dr. Emmett L. Brown, ofwel Doc uit Back to the future’ gestapt.

Afijn. Het is zondag Moederdag en ik denk dat velen van u dat virtueel zullen gaan vieren. Wij ook weer, rond het middaguur dit keer. Benieuwd naar wie wat gaat eten en drinken op dat tijdstip. Zelf ben ik door die herinneringen aan de jaren 80 ineens in de stemming voor een retrokwarktaart. Een mooie roze, met aardbeien erin én aardbeien erbovenop.

Aardbeien-kwarktaart

(10 - 12 personen)

8 blaadjes kleurloze gelatine;
250 g volkoren biscuitjes;
100 g boter, gesmolten;
sap en rasp van 2 citroenen;
600 g aardbeien, ontkroond en gehalveerd;
150 g witte basterdsuiker;
500 g magere kwark;
300 ml slagroom;
2 el aardbeien- of andere likeur (of 1 el suiker).

Verder nodig:
springvorm (24 – 26 cm)

Week de gelatine 10 minuten in koud water. Maal de koekjes tot kruimels. Meng de gesmolten boter erdoor en verdeel het mengsel over de bodem van de springvorm. Druk goed aan. Zet in de koelkast om op te stijven terwijl u de vulling bereidt.

Verwarm het citroensap en de suiker al roerend in een steelpan, tot de suiker is opgenomen. Roer van het vuur af de gelatineblaadjes door de siroop en laat 10 minuten afkoelen. Pureer 200 gram aardbeien en roer de puree samen met de citroenrasp door de citroensiroop. Meng er vervolgens de kwark door. Klop de slagroom stijf en spatel door de aardbeienkwark.

Maak met een deel van de resterende aardbeien, de snijkant naar buiten, een mooie ring tegen de rand van de springvorm.

Schenk de kwarkvulling uit over de taartbodem en laat minimaal 4 uur opstijven in de koelkast. Schep de overgebleven aardbeien om met de likeur of suiker en laat marineren. Verwijder de rand van de springvorm en verplaats de taart naar een taartschaal. Schik de gemarineerde aardbeien erbovenop.