Recensie

Recensie Theater

Toneelgroep Maastricht verrast met satirische film over theatermakers in quarantaine

Theaterfilm In ‘Lockdown’ spelen de twee artistiek leiders van de groep en hun partners zichzelf in quarantaine, terwijl ze videobellen. Het resultaat is een actuele, vlotte romantische komedie, met knipogen naar de theaterpraktijk.

Servé Hermans en Romy Roelofsen als partners in de film ‘Lockdown’.
Servé Hermans en Romy Roelofsen als partners in de film ‘Lockdown’.

„Het belangrijkste is dat Toneelgroep Maastricht blijft bestaan”, zegt Michel Sluysmans ergens midden in de verwikkelingen van de film Lockdown. Hij probeert zich met deze smoes te redden uit een netelige situatie: het lot van het gezelschap waar hij met Servé Hermans leiding aan geeft, lijkt volstrekt onbelangrijk in deze quasi-autobiografische romantische komedie.

De twee artistiek leiders hebben deze film van een uur in korte tijd uit de grond gestampt. Ze spelen zelf de hoofdrol vanuit hun huis, met Lore Dijkman en Romy Roelofsen als hun partners. De film begint als ze vanaf half maart gedwongen thuis zitten en er geen theater meer gemaakt kan worden.

Lees ook: Toneelgroep Maastricht vreest voor voortbestaan

Het gevatte scenario, van Luuk van Bemmelen, is onder meer een parodie op de theaterpraktijk: de zes uur durende Griekse tragedie Oresteia die door de coronamaatregelen is komen te vervallen, willen de twee mannen nu vanuit huis opvoeren en als stream aanbieden. „Is daar publiek voor?”, vraagt Sluysmans. „Mensen snakken naar verhalen”, antwoordt Hermans monter.

Griekse tragedie

Maar dankzij het verzet van Romy Roelofsen, de partner van Hermans, die hem onder een „lijzige regie” verwijt, wordt de Oresteia alsnog ‘gemoderniseerd’, en wel tot niet meer dan een relatiekomedie waarin bij twee bevriende stellen de man van het ene paar het doet met de vrouw van de ander.

Dat is precies de situatie zoals daarvoor in beeld is gebracht, met Romy en Michel als overspeligen. Het idee van een Griekse tragedie keert in deze koddige variant nog een paar keer terug, als fictie en werkelijkheid verder door elkaar lopen.

Lore Dijkman en Michel Sluysmans als partners in de film ‘Lockdown’.

Wie niets heeft met schimpscheuten aan het adres van klassiek toneel, ziet alsnog een amusante relatiekomedie. Sluysmans is op zijn best als hij er het zwijgen toe doet en het ongemak en de wanhoop van zijn gezicht straalt. Romy Roelofsen is mooi onpeilbaar in haar grilligheid, als afwisselend smachtende, manipulerende en kordate vrouw.

In Lockdown doen de personages weinig anders dan videobellen. Het is een theatraal praatstuk en in dat opzicht verwant aan toneelstukken als 06 van Ariane Schluter (spel) en Johan Doesburg (regie) en La voix humaine van Halina Reijn (spel) en Ivo van Hove (regie). Dankzij de strakke montage, in de regie van Pieter Kuijpers, gaat de afwisseling van close-upbeelden geen moment vervelen. In de overgangen tussen de scènes klinken er stukjes toespraken van de premier en de koning, verweven met beelden van lege straten en pleinen. Meer is er niet nodig om een levensechte sfeer van unheimische afsluiting te suggereren.

Niet alle details zijn gladgestreken, maar de oneffenheden dragen bij aan het gevoel van een dwingend moeten bij de makers. Lockdown is in deze tijd een verrassend en mooi teken van leven van de theatermakers uit Maastricht.