Recensie

Recensie Media

Stijlvolle klassenstrijd in Belgravia

Miniserie Na Downton Abbey komt Julian Fellowes met een negentiende eeuws-drama dat de onzichtbare lijnen in de Britse samenleving blootlegt.

‘Heb ik een koopman op mijn bal uitgenodigd?’, vraagt de hertogin van Richmond ontstelt aan haar neefje, Lord Edmund Bellasis. Aan de andere kant van de balzaal staan de koopman in kwestie en zijn vrouw en dochter ongemakkelijk te wachten op de gebruikelijke begroeting van de gastvrouw. Alleen moet deze nog even verwerken dat ze op aandringen van haar neefje een arbeider heeft uitgenodigd voor haar bal. Een faux pas die zelfs in het Brussel van 1815, op het hoogtepunt van de oorlog tegen Napoleon, bijna te erg is om te behappen. Als de koopman vervolgens niet weet hoe hij de hertog moet aanspreken en ‘uwe genade’ gebruikt (wat voor personeel is) terwijl hij pardoes een diepe buiging maakt, vertrekt het gezicht van de hertogin in afgrijzen.

Het is een klassiek Julian Fellowes-momentje: de hogere en lagere klasse komt, niet geheel vrijwillig, met elkaar in aanraking en het ongemak is van beide kanten voelbaar. Downton Abbey, Fellowes’ grootste hit, zat er vol mee. En ook zijn nieuwe kostuumdrama Belgravia gebruikt de onzichtbare grens in de samenleving tussen de negentiende-eeuwse elite en alles wat er onder bungelt op de sociale ladder, voor conflict en drama.

De zesdelige miniserie begint op de dag van het bal van de hertogin van Richmond, een feest dat daadwerkelijk heeft plaatsgevonden en de geschiedenisboeken heeft gehaald omdat het plaatsvond op de vooravond van de Slag bij Waterloo. Veel aanwezige jonge soldaten verloren enkele dagen nadat ze onbezorgd de wals dansten, hun leven op het slagveld. Zo ook het neefje van de hertogin. De dochter van de koopman, met wie hij het stiekem had aangelegd, laat hij met een gebroken hart achter.

Afternoon tea

Hierna springt de serie 26 jaar vooruit in de tijd naar de statige witte herenhuizen van de dure Londense wijk Belgravia waar Anne Trenchard (Tamsin Greig), de vrouw van de koopman, is uitgenodigd voor afternoon tea, de nieuwste rage onder de elite. En in de weelderige salon blijkt dat het centrale drama in deze Fellowes-serie niet draait om het jonge koppel dat niet mocht zijn, maar hun inmiddels wat oudere moeders: Anne en Lady Caroline (Harriet Walter). Twee intelligente, sterke vrouwen die elkaar in eerste instantie vooral wantrouwen. Iets wat vast niet toevallig doet denken aan Downtons beste vriendschap, die tussen de Dowager Countess of Grantham en Isobel Crawley. Al is het met minder humor.

Belgravia is, op de soundtrack na die akelig hetzelfde is, dan ook geen remake van Downton Abbey. En het is wellicht zelfs minder goed, of in ieder geval minder grensverleggend, dan z’n illustere voorganger. Maar dat maakt het kijkplezier, zeker dankzij het sterke acteerwerk, er niet minder om.