Recensie

Recensie Muziek

Olga Mykytenko verschiet moeiteloos van kleur

‘Bestaat er zoiets als een Verdi-sopraan?” De Oekraïense operazangeres Olga Mykytenko vraagt het zich af in het cd-boekje bij haar Chandos-debuut. Dat een kameleontische veelkleurigheid een pre is in de vocale Verdi-kunde, mag blijken uit de tracklist. In dertien aria’s kruipt Mykytenko in de huid van weesmeisjes, ongelukkige echtgenotes, een piratenvrouw en een Romeinse consuldochter.

Jammer dat haar coloratuurregister bij vlagen wat schril klinkt en de incidentele bel canto-versieringen dikwijls strammetjes blijven. Maar op haar best verschiet Mykytenko moeiteloos van kleur. Liefdeslyriek van de lange adem (‘Ne’ tornei! V’apparve’ uit Il trovatore) zet ze naast een ijzingwekkende vertolking van Lady MacBeth (scherpe vocale randjes en geprononceerde medeklinkers). In Il masnadieri presteert Mykytenko het twee Amalia’s in een en dezelfde aria te verpakken: aanvankelijk schrijnend rouwend, later zoet vloeiend als manlief nog in leven blijkt.