Recensie

Recensie Media

Seinfeld is schreeuwerig in zijn nieuwe stand-up-show

Comedy Voor zijn nieuwe Netflix-special heeft Jerry Seinfeld niet lang genoeg aan zijn grappen geschaafd. Hij probeert dat te compenseren met schreeuwen.

Jerry Seinfeld - 23 Hours to Kill.
Jerry Seinfeld - 23 Hours to Kill. Netflix

„Wees eerlijk”, zegt Jerry Seinfeld tegen het publiek in zijn nieuwe stand-up-special voor Netflix. „Als je mij was geweest, zou je hier dan staan om er nog zo’n show uit te stampen?”

Hij bedoelt: jullie weten wie ik ben, hoeveel geld ik al heb, en ik hoef dit echt niet te doen.

Maar hij moest het in zekere zin wél doen. Seinfeld tekende drie jaar geleden een omvangrijke deal met Netflix, dat voor 100 miljoen dollar alle bestaande afleveringen van zijn laisser-faire-talkshow Comedians in Cars Getting Coffee overnam, een aantal nieuwe seizoenen bestelde en vroeg om twee nieuwe stand-up-specials. De eerste verscheen dat jaar nog: Jerry Before Seinfeld. Dat was deels een documentaire over zijn jeugd in Brooklyn en deels een registratie van een show in de charmante Comic Strip in New York, waarin hij grappen maakte over zijn jeugd en wat oud materiaal opnieuw te berde bracht.

De tweede, getiteld 23 Hours to Kill, is sinds deze dinsdag te zien bij de streamingdienst. Het is een meer traditionele show: een uur grappen zonder poespas, afgelopen oktober opgenomen in het Beacon Theatre in New York.

Dit alles ter introductie, om er meteen maar bij te zeggen dat het nieuwe materiaal niet zo goed is. Zijn onderwerpen zijn hetzelfde als altijd – reizen, ongemakken in de sociale omgang, eten in restaurants – met als uitzondering wat geinige observaties over ons leven met de smartphone. Het laatste gedeelte, over het huwelijk en de verschillen tussen mannen en vrouwen, is dan weer erg belegen.

The funny thing about this joke is…

Lees ook: de recensie van zijn come back

Seinfeld heeft het vak van grappenmaker altijd uitermate minutieus benaderd. Er zijn grappen waar hij gerust tien jaar aan werkte, draaiend aan de knoppen van taal en intonatie tot alles precíés goed afgesteld stond. In Comedians in Cars blijkt ook keer op keer zijn fascinatie met de werking van de grap. Zijn gast vertelt iets waar Seinfeld om moet lachen en direct daarna begint hij te ontleden: „The funny thing about that joke is…

Voor dat schaven lijkt hij nu geen tijd te hebben gehad of genomen, en dat is teleurstellend. Ergerlijker is het dat hij dat lijkt te willen compenseren door schreeuwerig te doen. Zelfs in vergelijking met Jerry Before Seinfeld, slechts drie jaar terug, is hij bozig, met een regelmatig overslaande stem, als iemand in een Zoom-vergadering die vreest dat zijn microfoon niet hard genoeg staat maar wel heel graag de blaaskaak wil uithangen. Schreeuwen en vloeken had Jerry Seinfeld in tegenstelling tot zoveel vakgenoten nooit nodig, en dat was bijzonder. Maar daar moet de kijker van deze nieuwe show toch een klein beetje op terugkomen.