Bec Plexus

Foto Mees Joachim

Interview

Bec Plexus zet alle muziek helemaal naar haar hand

Nieuw album Bec Plexus lanceert ‘Sticklip’ op een belangrijk New Yorks label. Het album klinkt meer als heel diverse popmuziek dan klassiek. „Kwetsbaarheid en schaamte, dat is altijd interessant.”

Omdat ze haar naam nergens ter wereld kunnen uitspreken, noemt Brechtje van Dijk zich sinds twee jaar Bec Plexus. Onder die naam lanceerde ze vorige week haar eerste soloalbum, Sticklip, waaraan ze ruim drie jaar heeft gewerkt. Op het toonaangevende label New Amsterdam Records uit New York. „Ik heb gewoon een mail gestuurd”, zegt Van Dijk (1993). Zelf plaatst ze haar plaat „ergens tussen kunstmuziek en alternatieve popmuziek”. Zaterdag 9 mei begint de 24-uurs-online-releaseparty van Sticklip, met video’s, ‘live’-optredens en meer.

„Ik ben ongeveer zo moe als ik eruit zie”, zegt Van Dijk vrolijk tijdens het Skype-interview. Zo’n 24-uurs-releaseparty organiseren blijkt tamelijk bewerkelijk. Met partner en bandlid Allison Wright is Van Dijk thuis in Amsterdam tien muziekvideo’s aan het maken. Tegelijkertijd leggen ze de laatste hand aan de ‘liveshow’ waaraan ze al een jaar gewerkt hebben, en die voorlopig alleen online te zien zal zijn. Van Dijk: „Van tevoren denk ik nooit echt na over wat ergens allemaal bij komt kijken. En wanneer ik erachter kom zijn we al onderweg.”

Na de teleurstelling bedacht ik: nu kan ik het helemaal op míjn manier doen

Als eerstejaarsstudente haalde Van Dijk de krant en tv met een compositie voor pianospelende honden. „Ik heb inmiddels wel betere muzikanten gevonden.” Tientallen muzikanten, bovendien, met wie ze in Amsterdam, Melbourne en New York heeft opgenomen. Live speelt ze met Wright (synths en samples) en drummer Tristan Renfrow.

Wanneer we elkaar spreken is Sticklip sinds één dag te beluisteren op streamingdiensten. Van Dijk meldt dat het album pas tien plays heeft op Spotify. Een week later mailt ze een update: The New York Times heeft er een groot artikel aan gewijd, David Byrne heeft twee songs opgenomen in zijn maandelijkse playlist (tussen Bob Dylan en Vampire Weekend) en de single ‘Mirror Image’ is tweemaal in de prijzen gevallen bij de Independent Music Awards. ‘Bec Plexus’ uitspreken lukt ze dus wel, aan de overkant van de oceaan.

Zwakte?

Van Dijk is opgeleid als componist, daarom is het opvallend dat ze juist anderen vroeg om muziek voor haar te schrijven. Daar heeft ze mee geworsteld, geeft ze toe. „Is dat geen blijk van ‘een zwakke maker’? Nu zie ik het juist als een kracht en bron van plezier.” Het zijn niet de minsten die meewerkten: Richard Ayres (een van haar docenten), Molly Joyce, afgelopen weekend nog te horen in de Bang on a Can Marathon, evenals David T. Little, bekend van de opera’s Dog Days en Soldier Songs. Ze vroeg ook jazzartiesten Sanne Huijbregts en Pascal Le Boeuf om een bijdrage, evenals de experimentele postpunker Arone Dyer van Buke and Gase – „omdat ik gigantisch fan ben”.

Maar Bec Plexus is meer dan de uitvoerder van andermans werk. Van Dijk zette de stukken, met permissie, volledig naar haar hand. Als componist is ze vertrouwd met hedendaagse muziek, maar zelf luistert ze vooral alternatieve pop, van Björk tot Dirty Projectors, of juist ‘warmbadmuziek’ van een singer-songwriter als Cate Le Bon. En op zeker moment bedacht ze dat het misschien logisch was om de muziek te maken die ze zelf graag luistert. Sticklip klinkt dan ook meer als een heel divers popalbum dan als een ‘klassieke’ cd.

Lipstick

Bec Plexus

Foto Mees Joachim

De Amerikaanse componisten kent Van Dijk deels via een Amerikaanse percussionist met wie ze een duo vormde en het plan opvatte om een album voor slagwerk en stem te laten componeren. „Heel traditioneel, eigenlijk. Stick en lip, dat waren wij. Eerst was het zelfs ‘Lipstick’.” Diplomatiek: „Ik heb dat niet bedacht.”

In 2018, toen de compositieopdrachten al verstrekt waren, hield de percussionist er plotseling mee op, afgeschrokken door de enorme hoeveelheid papierwerk, subsidieaanvragen, het financiële risico en de bijbehorende stress. Dat was een grote tegenvaller, maar ook een „blessing in disguise”, zegt Van Dijk. „Na de teleurstelling bedacht ik: nu kan ik het helemaal op míjn manier doen. Mijn eerste wens was om veel persoonlijker contact te hebben met de componisten. Dus heb ik ze allemaal opgezocht. Ik heb drieduizend kilometer door de VS gereden, bij ze gelogeerd, bier met ze gedronken. Nu zijn het vrienden.”

De naam ‘Sticklip’ bleef hangen, maar als albumtitel: de plakkende lippen zijn een beeld geworden voor iets dat je eigenlijk niet durft te zeggen. Van Dijk vroeg de componisten om liedjes over hun geheimen. „Ik doelde op kwetsbaarheid, schaamte – dat is altijd interessant.” Alle componisten schreven hun eigen teksten. „Van sommige songs weet ik nog steeds niet waar ze precies over gaan. Van één tekst weet ik het wel, maar als ik daarover praat, komt er een rechtszaak van.”

Releaseparty ‘Sticklip’ van Bec Blexus online op 9/5, vanaf 15 uur in een 24-uurs-livestream op Facebook en YouTube. Inl: becplexus.com