Wat ik mis en wat ik niet zal missen

Vanuit de Verenigde Staten schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: lijstjes maken van favoriete dingen en dingen die weg mogen blijven.
Illustratie Eliane Gerrits

Boven mijn bureau hangt een tekst van Nora Ephron, de Amerikaanse auteur, regisseur en scenarioschrijver, onder andere van When Harry Met Sally … Het zijn twee lijstjes met de titels What I will miss en What I won’t miss. Ze schreef die toen ze in 2012, veel te vroeg, afscheid moest nemen van haar leven. Ze inspireren me nu tot m’n eigen coronalijstjes.

Wat ik niet mis: Winkelstraten vol mensen die tegen je aan botsen zonder sorry te zeggen. Vliegtuigen boven je hoofd, zo luid dat je je laatste zin moet herhalen. Eindeloos rondrijden voor een parkeerplekje en dan bij terugkomst toch een parkeerbon ontdekken omdat er een klein bordje stond: „Niet op dinsdagochtend”. Een dag gevuld met alleen maar afspraken. Mensen die ongevraagd aan je tafel komen zitten in een café. De wachtrij voor een wc in een tankstation. Files. Klagers over hoe slecht de bediening was in het vijfsterrenhotel tijdens hun vierde vakantie. Mensen die op een drukke receptie langs je heen kijken op zoek naar een interessantere gesprekspartner. Vergaderingen die veel te lang duren omdat iedereen door elkaar spreekt. De altijd sombere verkoper in de matrassenwinkel die nooit iets verkoopt. Tien minuten in de rij staan wachten voor een veel te dure cappuccino met een sloot melk. Baliemedewerkers die jou laten wachten terwijl ze met hun vriendin bellen. De bedompte sfeer van winkelende mensen tegen etenstijd in de foodcourt met het geurenmengsel van pizza, hamburgers en kaneelbroodjes. Mensen die tegen je aan zeuren dat jij niet weet hoeveel beter het vroeger was, toen alles slechter was. Oranje dat weer eens totaal onverdiend verliest op het EK. Langsscheurende auto’s. Matige maaltijden in pretentieuze restaurants voor bovenmatige prijzen. De wereld die zich druk maakt over de zoveelste scheiding of neuspiercing van een Hollywoodster. Rammelende rolkoffertjes over de klinkers van de nog sluimerende stad. Alle luxeproblemen.

Wat ik mis: De schuchtere zoenen van onze zonen om elf uur ’s ochtends met de geur van de nacht nog in hun slaapkamerhaar. Mijn dochter die met een trits vriendinnen op de bank naast me neerploft. De rode konen van mijn schoonmoeder als ze de deur voor ons opendoet, nadat ze, net op tijd, de appeltaart uit de oven heeft gehaald. Mijn vriendin die een pluk haar uit mijn gezicht veegt. De avonturen van mijn kapster op vrijersvoeten. De strakke jurkjes van de sexy buurvrouw die nu alleen in een slobberig trainingspak loopt. De baby van de buren in mijn armen houden, die inmiddels al haar eerste woordjes zegt. Een praatje aanknopen met degene naast je in de trein. De wc’s in tankstations – ze zijn allemaal dicht. Een jurk uitkiezen voor een avondje uit en me daarna traag aankleden. Beethovens Pastorale in een volle concertzaal. Op zondagochtend door een nog leeg museum wandelen. Het opwindende gevoel als het doek van de opera omhooggaat. Flarden muziek op dorpspleinen. Aarzelende danspasjes van kleintjes die moeders hand hebben losgelaten. Mijmerende oude mensen samen op een bankje. Verliefde stelletjes in het park op een zorgeloze zomeravond zinderend van belofte.

Reacties naar pdejong@ias.edu.