Opinie

Vuist

Marcel van Roosmalen

Dit beeld gaat nooit meer van mijn netvlies: Stef Blok, minister van Buitenlandse Zaken, stokstijf voor de camera die journalisten een hart onder de riem steekt. In zijn eigen Engels, meesterlijk. „Over the past few weeks we have applauded the invaluable work of all those healthcare staff who are combating coronavirus. Today I want to praise another group of essential workers: journalists.”

Vrij vertaald: applaus voor journalisten!

Kippenvel!

Je wist dat ‘we’ na alle beroepsgroepen een keer aan de beurt zouden komen, maar dit kwam toch wel als een verrassing. Hij had bewust gewacht tot ‘World Press Freedom Day’, een feestdag waarvan ik eigenlijk niet eens wist dat we hem hadden.

Blok: „You are here to protect our freedoms. It’s our duty to protect yours!”

Daarna – bats – het logo van het Ministry of Foreign Affairs in beeld, zodat ze in Albanië, Kabul en Wuhan ook weten waar wij voor staan en tot wie ze zich kunnen wenden als de nood aan de man is. Stef Blok from the Netherlands, people! Your guardian angel!

Wat hebben we gelachen. Om zijn gebrek aan charisma, z’n bed and breakfast aan huis, z’n onhandige opmerkingen over Oost-Europa, Singapore en Suriname en dat juist hij tijdens Prinsjesdag werd aangewezen als designated survivor, maar nu is alle twijfel weg! Radio Oranje 2.0: kom je in de problemen met je publicaties? Wend je tot ons. Stef Blok zal het rondbazuinen, onvermoeibaar zal hij uw overheid lastigvallen met uw ellende, net zo lang totdat het stopt.

Stef Blok is misschien wel de meest Nederlandse minister van allemaal. Nederlandser dan dit statement bestaat niet. Nul inspanning, toch een groots gebaar. Hij hoefde er maar vijf minuten zijn werkkamer op het departement voor uit. In gedachten zie ik hem aan komen lopen met die grote passen.

Een beetje trekken aan de rode stropdas met stippeltjes.

„Hangt hij goed? Staat het departement er mooi op? Loopt de camera al? Autocue aan? Go!”

„… holding governments accountable.”

Het kost niets, maar daar spijkert hij hoogstpersoonlijk toch een heel mooi bordje naast onze voordeur. Reken maar dat ze zich in het buitenland voortaan bedenken voordat ze journalisten het werken onmogelijk maken, want stel je voor dat Stef Blok met zijn beruchte vuist op tafel gaat slaan.

Hij trok de vergelijking zelf al, maar dit is inderdaad hetzelfde als klappen voor de mensen in de zorg. Geef ze applaus, geef ze aandacht, misschien zelfs een lintje, maar in het nieuwe normaal staan ze straks weer gewoon met lege handen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.