Kasjmir is in lockdown met alleen 2G internet

India Ook Kasjmiri’s zoeken ondanks de lockdown contact met de buitenwereld. Maar hoe doe je dat als de regering internet afknijpt?

Medisch personeel in Srinagar in Kasjmir verzamelt informatie over Covid-19.
Medisch personeel in Srinagar in Kasjmir verzamelt informatie over Covid-19. Foto Farooq Khan/EPA

Suhail Naik weet niet eens meer wat een volle nacht slaap is. Soms is het vier uur geweest als de kinderarts uit Kasjmir eindelijk naar bed gaat, zijn ogen vermoeid van het licht van zijn laptop. Sinds in maart de eerste besmetting van het coronavirus in de Himalaya-regio werd geconstateerd, slapen veel van zijn collega’s niet meer, zegt Naik.

De nacht, dan zitten zij net als de 40-jarige Naik gekluisterd aan hun telefoons en laptops, het web afstruinend op zoek naar snippers nieuwe informatie over de ziekte. „We proberen te doen wat artsen overal nu doen. Alleen onder heel ander omstandigheden.”

Voor zorgverleners in Kasjmir is iets simpels als het downloaden van de nieuwste studie of richtlijnen een worsteling die uren kan duren. Niet alleen voor hen. De laatste keer dat de inwoners van de Kasjmirvallei toegang hadden tot internet sneller dan 2G is alweer bijna negen maanden geleden. Tot niet zo lang geleden hadden ze helemaal geen internet.

Het offline halen van Kasjmir was een van de vele ingrijpende maatregelen die de Indiase regering trof toen zij in augustus 2019 een einde maakte aan de semi-autonomie van de regio die ook door Pakistan wordt geclaimd. Winkels en scholen bleven maanden dicht en mensen durfden hun huis niet uit, bang voor de duizenden extra ordetroepen op straat.

Het niet zo nieuwe normaal

Terwijl de rest van de wereld probeert te bevatten wat het leven onder een lockdown betekent, is er voor de pakweg zeven miljoen Kasjmiri’s dan ook weinig nieuw aan dit ‘nieuwe normaal’. Alleen is het voor hen een crisis die zich afspeelt op 2G.

„Ken je dat cirkeltje dat verschijnt als een website aan het bufferen is?”, vraagt kinderarts Naik via de telefoon vanuit Srinagar. Zo ziet zijn scherm eruit iedere keer uit als hij probeert een videostream van artsen uit Wuhan of de Verenigde Staten te bekijken. „Vandaar dat we tot diep in de nacht opblijven. Dan staat er minder druk op het netwerk.”

Voor zorgverleners in deze geïsoleerde regio is het gebrekkige internet het zoveelste obstakel in crisistijd. Vooral hogerop in de bergen is er een gebrek aan mankracht en bedden, wat hen kwetsbaar maakt voor het virus dat hier tot nu toe 701 mensen besmette, onder wie ten minste een arts en een verpleegster. Acht patiënten haalden het niet.

Vorige maand lanceerde de artsenvereniging van Kasjmir een online hulplijn zodat patiënten via WhatsApp een dokter kunnen raadplegen. Zodat ze niet onnodig risico’s lopen door naar het ziekenhuis te komen, legt Naik, die voorzitter van de vereniging is, uit. Ideaal is het niet. „Er is niet zoveel dat je via tekst kun doen”, zegt de kinderarts.

„Als een moeder mij benadert omdat haar kind uitslag heeft, dan moet ik die uitslag zien. Maar een foto sturen gaat niet.”

Toch is de regering voorlopig niet van plan 4G in de vallei te herstellen. Onlangs werd een nieuw bevel uitgevaardigd waarin de restricties tot 11 mei worden verlengd. Dat zou in „het belang zijn van de soevereiniteit en integriteit van India”, aldus de lokale autoriteiten, vanwege „snode pogingen van over de grens om terreur te propageren”. Met andere woorden: Pakistan. Verwacht wordt dat het Indiase Hooggerechtshof zich nog deze week uitspreekt over de rechtmatigheid van het besluit.

Lees ook: Een lockdown alleen al brengt de armsten in India in levensgevaar

Ondertussen heeft het trage internet ook gevolgen voor het onderwijs. Eind februari mochten leerlingen voor het eerst in maanden weer naar school, niet lang daarna zaten ze door het coronavirus weer thuis. Net als elders kregen leraren de opdracht hun lessen online voort te zetten.

„Hoe dan?!” De stem aan de andere kant van de lijn klinkt wanhopig. Iedere ochtend logt Mudasir Irfan Ahmad (33) in op het platform Zoom, hopend dat er dit keer meer leerlingen verbinding kunnen maken. Van zijn ene klas van 34 leerlingen, zijn het er meestal maar vijf die online komen. Voor zijn andere klas van 40 zijn het er op goede dagen 9.

„Dit is een arme regio”, zegt Ahmad, die lesgeeft op een openbare school in het zuiden van Kajsmir. „Lang niet iedereen heeft een smartphone, laat staan een laptop.” En het netwerk is hier zelfs op goede dagen al zwak.

Via WhatsApp stuurt de leraar politicologie zijn leerlingen linkjes naar video’s die hij wil bespreken. Over de val van de Berlijnse Muur, het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Vergeefs, dat weet hij ook. „De meesten krijgen ze niet geopend.” Net als de opdrachten die hij hun appt, is het vooral „een formaliteit”, aldus Ahmed. „Lesgeven kun je dit niet noemen.”

Mentale tol

Hulpverleners vrezen voor de mentale tol van de verlengde lockdown op de Kasjmiri’s, reeds gebutst door drie decennia aan conflict in hun regio. Artsen zonder Grenzen (AzG), dat er een project runt gericht op geestelijke gezondheid, zag na augustus het aantal mensen dat zich met angsten en depressies bij hen meldde met ruim een kwart toenemen.

„Dat waren vooral veel studenten”, zegt Ewa Wojtasik, AzG-coördinator psychosociale zorg. „Doordat het internet was afgesloten, konden ze zich niet aanmelden voor toelatingsexamens of hun scripties inleveren. Er was veel onzekerheid.” Net als nu. Maar in tegenstelling tot elders kunnen de opnieuw opgesloten Kasjmiri’s zich niet keren tot diensten als Netflix voor afleiding.

„De mensen hier zijn enorm weerbaar”, zegt Wojtasik. „Maar dat maakt de impact van deze crisis niet minder. Vooral niet in een regio die al chronisch getraumatiseerd is.”