‘Elke hand die ik kan bieden, is meegenomen

Nadia Ait Hammou (28) is hbo-verpleegkundige in het Spaarne Gasthuis in Haarlem. „De nood in de zorg is nu zo hoog dat ik me graag extra inzet, ook al loopt mijn studie daardoor vertraging op.”

Foto Bob van der Vlist

in

‘Vanwege het coronavirus werk ik nu meer tijd dan ik aan mijn studie besteed. Als verpleegkundige heb ik een flexcontract bij het Spaarne Gasthuis in Haarlem en normaal gesproken werk ik af en toe, zodat ik veel tijd heb voor mijn masters bestuurskunde en gezondheidswetenschappen. Maar de laatste tijd ben ik veel in het ziekenhuis te vinden. Als er een dienst open is en ik ben beschikbaar, dan spring ik op de fiets. Voor gezondheidswetenschappen ben ik wel bezig met mijn scriptie, dus we kijken steeds wanneer de nood hoog is en of ik dan in het ziekenhuis kan helpen.

„Vooral mijn master bestuurskunde loopt hierdoor vertraging op. Alles wat kan wachten heb ik op een lager pitje gezet. Op het moment dat het virus uitbrak, heb ik niet twee keer hoeven na te denken om me in te zetten. Elke hand die ik kan bieden, elk moment van liefde dat ik kan geven, is mooi meegenomen. Het voelt soms heel onrealistisch, alsof het allemaal een droom is, de situatie waarin mensen nu zitten. Maar we doen het best wel goed met z’n allen, daar mogen we wel trots op zijn in Nederland. Taferelen die je in het buitenland ziet, hebben we hier nog niet gehad.

„Wat ik maandelijks verdien, varieert enorm. Ik heb een nulurencontract, daar heb ik vanwege mijn studie bewust voor gekozen. En naast vrijwilligerswerk, ik geef gezondheidsvoorlichting aan jongeren en ouderen, zit ik ook nog in de universitaire studentenraad. Als ik voltijd werk, verdien ik 2.400 euro netto, maar voordat het virus uitbrak deed ik dus ook veel andere zaken en verdiende ik maandelijks niet zoveel. Voordat ik aan mijn masters begon, werkte ik fulltime en kon ik gelukkig een buffer opbouwen.”

uit

‘Ik woon nog bij m’n moeder. Ik sta in Haarlem geregistreerd voor een sociale huurwoning, maar dat schiet niet op. En het is ook wel fijn bij mijn familie, ik woon vlakbij m’n werk en zo kan ik me ook goed focussen op mijn studie.

„Ik houd me niet zoveel bezig met mijn financiën, ik red het en dat is het belangrijkste. Ik heb ook geen gekke dingen waar ik vaak geld aan uitgeef. Mijn telefoonrekening is laag, ik koop af en toe nieuwe kleding en ik draag bij aan de boodschappen. Naast de zorgverzekering heb ik verder geen maandelijkse lasten. Ja, het collegegeld, maar dat betaal ik altijd vooruit. Dat is een flink bedrag, 2.083 euro, maar dan ben ik er gelijk vanaf. Ik houd er van iets meteen af te betalen.

„Ik spaar nu niet, want dat lukt niet, maar als ik ergens voor zou gaan sparen dan zou ik alsnog geneeskunde willen studeren. Dat wil ik al mijn hele leven, maar eerder werd ik uitgeloot en ben ik hbo verpleegkunde gaan doen. Voordat ik het opnieuw kan proberen, moet ik mijn masters goed afronden, en het gaat me tienduizenden euro’s kosten omdat ik dan het instellingscollegegeld moet betalen. Maar arts worden is altijd mijn droom geweest. Wie weet komt het er ooit van.”