Reportage

Blazers in de binnentuin of zangeres Sunny op de stoep

Concerten bij verpleeghuizen Livemuziek is zeldzaam, maar bewoners van verpleeghuizen kunnen genieten van meer optredens dan voorheen. Artiesten willen ‘juist nu’ iets voor hen betekenen. „We willen de bewoners een hart onder de riem steken.”

Een blazer van Drumfanfare Excelsior Rotterdam tijdens het optreden voor de bewoners van Pniël in Kralingen.
Een blazer van Drumfanfare Excelsior Rotterdam tijdens het optreden voor de bewoners van Pniël in Kralingen. Foto David van Dam

Ze zijn sinds een paar weken door het hele land: optredens en concerten voor de ramen van verpleeghuizen. Zowel door professionals als amateurs. NRC ging vorige week maandag op bezoek bij twee locaties in Rotterdam van de Lelie zorggroep.

11.00 uur, Verpleeghuis Pniël

Bij verpleeghuis Pniël in de Rotterdamse wijk Kralingen is voor de hele fanfare geen ruimte, omdat de muzikanten anderhalve meter afstand moeten houden. Daarom installeren vier blazers zich in de binnentuin. Bandleider Sjaak Schoonen: „we willen de bewoners een hart onder de riem steken.” Excelsior was al eerder te gast bij Pniël, onder andere als Pietenband met Sinterklaas. „Toen hebben een feestje gebouwd in de gangen en op de kamers. Dit is wel heel wat anders.”

De ochtendzon schijnt door de wimpels, die de Oranjevereniging in de tuin heeft opgehangen. Rondom worden ramen geopend en bewoners verschijnen op de balkons, vaak vergezeld door zorgmedewerkers. Het is een surrealistisch beeld: de vrolijke versieringen met wimpels voor Koningsdag, gecombineerd met de ingepakte medewerkers. Omdat sommige bewoners corona hebben, draagt iedereen een mondkapje en een schort, soms ook handschoenen en een haarnetje.

Als de blazers het Wilhelmus inzetten, gaat plots een gemompel op. Zachtjes ruisen tientallen stemmen door de tuin, de trombone schittert in het zonlicht. „Een kippenvelmomentje’, noemt teamleider dagbesteding Margit Kleiker dat even later. Zij heeft de fanfare geregeld, zoals de meeste optredens bij Pniël. „In deze periode krijgen we veel aanbiedingen.” Voorheen was er eens per maand een act; nu meerdere keren per week.

Vanuit haar kamer kan Ellen (68 jaar, liever geen achternaam) de blazers horen, als ze naar de voorkant van het gebouw verhuizen. Ellen is aan het revalideren, maar heeft nooit bezoek kunnen ontvangen. „Toen ik hier kwam, was de boel al dicht.” Toch heeft ze zich nog geen moment verveeld. Veel activiteiten gaan in aangepaste vorm door, zoals bingo op de gang met bewoners in de deuropeningen. Naar optredens kijkt Ellen altijd: „Die mensen doen zo hun best.” Normaal gaat ze ook graag naar het theater, maar dan toch liever naar dans of ‘experimenteel toneel’.

13.30 uur - Verpleeghuis Siloam

Bij Siloam in Hoogvliet zit de sfeer er goed in. Zangeres Sunny bouwt een feestje tegenover het verpleeghuis. De setlist bestaat uit meezingers, van André Hazes tot Sugar Lee Hooper. Bewoners hangen over balustrades of zitten voor de deur van het zaaltje, waar optredens normaalgesproken plaatsvinden. Voordat het virus opdook, trad er ongeveer eens in de twee maanden iemand op, vertelt vrijwilligerscoördinator Marijke van Zuilen; nu ligt dat aantal een stuk hoger.

Video: Zangeres Sunny met ‘Hoe kan het zo zijn’

Ook bij Siloam ging, door de maatregelen tegen corona, een streep door veel activiteiten. Het bloemschikken of de nagelstudio: „Het ligt allemaal plat.” Medewerkers zoeken alternatieven, maar dat valt niet mee. Optredens zijn een welkome aanvulling. „Je ziet mensen genieten.” Het is ook de ervaring van zangeres Sunny: „Dat geeft zo veel voldoening!”

Vrijwilliger Aad Bal organiseert de optredens. Hij ging langs bij lokale ondernemers: de ene supermarkt doneerde boterbabbelaars, een ander gaf oranjebitter. Met hapjes en een borrel wordt het echt een feestje. Als hij zelf het podium betreedt, klinkt er gejoel vanaf het dakterras. Bal draait de sjekkies voor wie dat zelf niet meer kan, legt Van Zuilen uit. Vlug nog een slok water, dan pakt Bal de microfoon en begint te playbacken.

Truus Spruijt (93 jaar) heeft van de act genoten. Ze woont al een paar jaar in Siloam, doet aan bloemschikken én zit in twee koren. Iedere vraag moet drie keer herhaald worden. „Mijn gehoorapparaat is afgebroken”, lacht ze. Dan: „Dit mag van mij iedere dag. Ik vind alles mooi, als het maar met zingen is.”

De kamer van Gerrit de Reus (86 jaar) ligt ver van het optreden. Hij kan zijn teleurstelling moeilijk verhullen tijdens het beeldbellen: „Ik zag niks.” De Reus gaat altijd kijken als er iets georganiseerd wordt. Het draaiorgel heeft hij gezien. Dat ging, heel handig, steeds aan een andere kant van het gebouw staan, zodat iedereen kon meegenieten. Een kroegzanger zag hij ook, zo herinnert hij zich als Van Zuilen die show uitgebreid heeft omschreven. „Heel gezellig. Er zat een melodie in, dan is het voor mij altijd goed.”

Correctie 4 mei 2020: In een eerdere versie van dit artikel stond in de eerste alinea ‘dinsdag. Dit is verbeterd in ‘maandag’.