Recensie

Recensie Muziek

Een uitgekiend precisiemechaniek

Livestream Wegens coronamaatregelen werd Tomoko Mukaiyama’s minifestival ‘Super T-market’ uitgesteld. Het Muziekgebouw wijdde zijn eerste coronalivestream aan een indrukwekkende preview.

Pianist Tomoko Mukaiyama tijdens de livestream ‘Super T: A Live’ van het Muziekgebouw.
Pianist Tomoko Mukaiyama tijdens de livestream ‘Super T: A Live’ van het Muziekgebouw. Reinier van Brummelen

Een audiovisuele pianoperformance. Een installatie van modelabel Maison the Faux. Eigentijdse dans door Club Guy and Roni. Dat, en meer, zou eind mei te zien zijn geweest in Super T-market, een avondvullend minifestival van pianist, kunstenaar en fashionfanaat Tomoko Mukaiyama in het Muziekgebouw in Amsterdam.

Wegens coronamaatregelen werd het spektakel uitgesteld tot begin december. Wie niet zo lang wilde wachten, kon afgelopen vrijdagmiddag terecht op YouTube, alwaar het Muziekgebouw zijn eerste coronalivestream wijdde aan een indrukwekkende preview – goed voor een kleine vijfhonderd kijkers.

Lees ook: Pianist Tomoko Mukaiyama heeft 92 paar schoenen. Bekijk haar kledingkast

Wie Mukaiyama de afgelopen jaren volgde, weet dat de Nederlandse Japanse het concept ‘pianorecital’ graag test op zijn rekbaarheid. Van Shoes (2011), een interdisciplinaire performance rondom haar extravagante schoencollectie, tot het recente videoconcert ONE (2020): Mukaiyama tornt onvermoeibaar aan vastgeroeste concertconventies.

Voor de livestream Super T: A Live sloeg Mukaiyama de handen ineen met beeldregisseur Reinier van Brummelen. Voor de led-wanden van een ontstoelde Grote Zaal bedacht hij een uitgekiend lichtconcept dat naadloos bleek toegesneden op de muziek van componist Yannis Kyriakides. Diens La Mode (2016), voor piano en elektronica, was vrijdag voor het eerst in Nederland te horen.

Bliksem

Een recentelijk veelgehoorde vraag luidt of streams de ervaring van een live-uitvoering kunnen benaderen. Misschien is het relevanter om het onlineformat op zijn eigen multimediale merites te beoordelen. Super T: A Live bleek in ieder geval een uitgekiend precisiemechaniek van klank, beeld en cameravoering.

Neem die passage waarin resonerende akkoorden zich vermengden met zachtpulserende elektronica. Onderkoelde klankpoëzie die een evenbeeld vond in koudblauw licht dat als bliksem over de wanden flakkerde – steeds sneller naarmate de muziek verder aanzwol.

Of die driespraak van een hamerende hoge ‘c’, soepel plooiende arpeggio’s in het middenregister en glasachtige klanken in de soundtrack. Van Brummelens lichtplan spatte uiteen in een caleidoscoop van blauw, groen en wit, raak in beeld gebracht door camerawerk dat schakelde tussen wide shots en close-ups van Mukaiyama’s vlinderende handen en haar geconcentreerde blik.