Opinie

Praktische lelijkheid

Dagboek Coronavirus

Eigenaars van barretjes en restaurants zijn wanhopig. Ze mogen op zijn vroegst pas op 1 juni heropenen. Als ze tot die tijd overleven, zullen ze vervolgens door alle verplichte veiligheidsmaatregelen op hooguit 30 procent van hun capaciteit kunnen werken.

Afgelopen dinsdag hebben restaurants in heel Italië de rolluiken geopend en één liefdevol ingedekt tafeltje buitengezet om te protesteren tegen de lockdown. Voor veel etablissementen dreigt deze symbolische heropening de laatste keer te zijn dat ze open zijn geweest. Woensdag heeft de branche-organisatie van de horeca in Milaan de sleutels van tweeduizend aangesloten restaurants teruggegeven aan de burgemeester.

In de regio Calabrië gaan ze nog een stap verder. Daar hebben ze zich, ondanks felle protesten van de regering in Rome, voorgenomen om alle bars en restaurants weer als vanouds te openen. Ik zou er graag naartoe gaan om te zien of dat ook daadwerkelijk is gebeurd.

De toekomst van onze dierbare taveernes en trattoria’s is, voor zover ze een toekomst hebben, nu al af te leiden uit de realiteit in de ooit met liefde ingerichte bakkerijtjes en ambachtelijke slagerijen, waar met ducttape opdringerige strepen zijn getrokken over de antieke marmeren vloeren en waar spatschermen, plexiglas en afneembare folie overheersen.

Elegantie is een herinnering geworden. Niemand kleedt zich nog voor de opera, want de opera is achtergebleven in de geschiedenis. De dames van Genua gaan over straat als nachtzusters in hygiënische, makkelijk wasbare hobbezakken. Niemand draagt ringen over haar latex wegwerphandschoenen. Niemand draagt lippenstift achter haar mondkapje. En we zullen dineren in steriele ziekenhuiskantines.

We wonen opeens in een wereld die is vormgegeven door medici en daar overleeft niets dan praktische lelijkheid. Het offer van pracht, luister en staatsie is onacceptabel. Als ik zou moeten kiezen tussen esthetiek en de volksgezondheid, zou ik graag met splendeur en schittering sterven.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.